้อย
เซียวอวี้หรงเองก็คิดได้แล้ว ขอแค่อาจารย์ไม่โกรธ เซี่ยผิงไหวจะทำอะไรเขาก็รับได้ทั้งนั้น เพราะถึงอย่างไรเซี่ยผิงไหวก็เป็นศิษย์ของเขา เขาเตรียมใจไว้นานแล้ว
ไม่นานนักเซี่ยผิงไหวก็ได้รับของ
เมื่อมีเสื้อคลุมและเตาอุ่นมือแล้ว เขาก็ดูอบอุ่นขึ้นมา
แต่ก่อนที่เขาจะได้ดื่มด่ำกับความอบอุ่นอย่างเต็มที่ บัณฑิตคนหนึ่งก็เดินเข้ามาอย่างกล้าหาญก่อนจะทำท่าแสดงความเคารพต่อเขาอย่างสุภาพ จากนั้นเขาก็เอ่ย “ข้าได้ยินมานานแล้วว่าอาจารย์เซียวรับศิษย์สองท่าน เป็นท่านทั้งสองใช่หรือไม่”
“ใช่แล้ว” ฉู่เจี้ยนเองก็เตรียมใจมาแล้ว เวลานี้เขาจึงดึงสติขึ้นมาเล็กน้อย
เซี่ยผิงไหวเองก็พยักหน้า “มีอะไรหรือ”
อีกฝ่ายยิ้มอย่างทำตัวไม่ถูก จากนั้นข้างหลังเขาก็มีคนเดินเข้ามาอีกจำนวนหนึ่งก่อนจะเอ่ยกับเซี่ยผิงไหว “คุณชายรองเซี่ยสามารถทำให้อาจารย์เซียวรับเป็นศิษย์ได้ย่อมจะต้องมีอะไรที่โดดเด่นกว่าคนอื่นบ้างสินะ?”
“ถูกต้อง” เซี่ยผิงไหวฟังออกว่าคนอื่นกำลังชมความสามารถของตนเองอยู่
พวกเขาเหล่านั้นยิ้มเล็กน้อย “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นคุณชายรองคงจะไม่ถือสาที่จะพูดคุยเรื่องบทกลอนภาพวาดกับพวกเราสินะ?”
“ข้าว่าวันนี้ทิวทัศน์ไม่เลวเลยจริงๆ หรือว่าพวกเราต่างคนต่างก็แต่งกลอนเกี่ยวกับทิวทัศน์ทะเลสาบออกมาสักบท แต่งเสร็จแล้วก็ค่อยเอาไปอาจารย์หลีผู้เฒ่าดู คุณชายรองมีความมั่นใจเช่นนี้ย่อมจะต้องได้ที่หนึ่งแน่ๆ จะได้เป็นการสร้างชื่อให้ตัวเอง!”
“ข้าแค่เ
