ก็เลยไม่ได้ใส่ใจเรื่องพักผ่อน แต่พอศิษย์น้องเตือนข้าแบบนี้แล้ว ข้าก็เข้าใจในทันที วันนี้ข้าจะไม่ทำอะไรแล้ว กลับไปข้าจะต้องนอนสักสิบสองชั่วยาม…”
นางทำงานจนเคยชิน
ตอนที่นางอยู่ที่วัดสุ่ยเย่ว์ แม้ว่าชายชราจะดูแลนาง แต่เขาก็ตามใจนาง ใจร้อนน้อยกว่านาง พอบวกกับสุขภาพร่างกายของนางที่มีความพิเศษด้วยแล้ว ทุกครั้งที่นางเป็นลมหมดสติก็จะผ่านมันไปได้ตลอด พอเป็นเช่นนี้หลายๆ ครั้งเข้า ชายชราก็เลยไม่ได้ใส่ใจอะไรมากอีก
แต่รัชทายาทดุมาก
นางเป็นศิษย์พี่ของเขานะ แต่เขากลับทำให้นางไม่มีทางลงต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ มันน่าตีจริงๆ
“ไม่นะ ข้ารู้สึกว่าท่านจะต้องกำลังด่าข้าอยู่ในใจแน่ๆ” จ้าวเสวียนจิ่งเห็นแววตาของนางสั่นไหวจึงได้เอ่ยหยั่งเชิงดู
“ข้าสาบานต่อสวรรค์! หากข้าด่าเจ้า ขอให้ข้าไม่ได้แต่งงานตลอดชีวิตนี้เลย” เซี่ยเฉียวยกมือขึ้นสาบาน นางค่อนข้างโหดร้ายกับตนเองทีเดียว
เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะทันที “ปรมาจารย์ ท่านอายุตั้งขนาดนี้แล้ว ก็คงไม่ได้แต่งอยู่แล้วนี่…”
อวี๋เซียนยื่นศอกออกไปกระทุ้งเอวเซี่ยผิงกั่งเล็กน้อย “พี่ใหญ่เซี่ยท่านโง่หรือเปล่า”
“ข้าพูดจริงนี่ ฝ่าบาทไม่ได้โง่เสียหน่อย ข้าเชื่ออย่างนั้น ฝ่าบาทจะไม่เชื่ออย่างนั้นหรือ อีกอย่าง ฝ่าบาทหวังดีกับปรมาจารย์นะ อาจารย์อวี๋เจ้าไม่รู้อะไร พวกนางที่มาจากวัดสุ่ยเย่ว์ ไม่ว่าจะแก่จะเด็กล้วนแต่มีสุขภาพร่างกายไม่ดีกันทั้งนั้น จะเอาเรื่องสุขภาพร่าง
