กายมาล้อเล่นได้อย่างไร!”
“โชคดีที่เป็นปรมาจารย์ หากเป็นน้องสาวของข้าที่กล้าสร้างเรื่องเช่นนี้ ทำแต่งานไม่รู้จักกลางวันกลางคืน ข้าจะต้องหักขานางทิ้งแน่ๆ! ถึงนางป่วยตายก็ไม่เป็นไรหรอก แต่หากเหนื่อยตาย…ข้ายังต้องรักษาหน้าตานะ หากเรื่องแบบนี้แพร่ออกไป คนเขาจะนึกว่าข้าที่เป็นพี่ชายไม่เอาไหนน่ะสิ แม้แต่น้องสาวคนหนึ่งก็ยังเลี้ยงดูไม่ไหว ปล่อยให้นางเหน็ดเหนื่อยจนหมดลม!” เซี่ยผิงกั่งลองคิดว่าหากเป็นเขาเอง “ท่านดูสิ ฝ่าบาทเองก็เป็นศิษย์น้องของท่าน ท่านทำอย่างนี้ก็แปลว่าท่านไม่ได้เห็นฝ่าบาทอยู่ในสายตาเลย…”
เซี่ยวเฉียวแทบอยากจะหาอะไรยัดปากเซี่ยผิงกั่งทันที!
รัชทายาทกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “ท่านก็ได้ยินแล้ว ความคิดของขุนนางเซี่ยนั้นถูกต้อง หรือว่าศิษย์น้องชายทั้งห้าของท่านกินแต่ข้าวไม่ทำงาน ล้วนแล้วแต่ไร้ประโยชน์อย่างนั้นหรือ”
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าตอนนี้ตนเองไม่ใช่ศิษย์พี่แล้ว แต่เป็นหลานชายคนหนึ่งมากกว่า
“ใช่ เจ้าพูดถูก ต่อไปถ้าข้ามีเรื่องอะไรก็ควรจะเรียกพวกเจ้ามาช่วยทำธุระแทนข้า” เซียวเฉียวเองก็ไม่โต้แย้งอะไรแล้ว นางเอ่ยอย่างว่าง่ายไปเสียอย่างนั้น
นางคิดที่จะเรียกศิษย์น้องเหล่านี้มาใช้งาน แต่นางก็รู้สึกละอาย
ศิษย์น้องทั้งลายล้วนแต่เป็นบัณฑิตกันทั้งนั้น เซียวอวี้หรงและซังโหยวก็เป็นอาจารย์ ปกติพวกเขาต้องสอนศิษย์อยู่แล้ว จะให้นางรบกวนพวกเขาด้วยเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ได้อย่างไร…
ตอนที่ 1030 วีรบุรุษผู้เ
