คนด่าเสียเปล่าๆ อีก!
“อย่างกับพวกขี้อิจฉา ข้าล่ะเกลียดจริงๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าตระกูลโจวพวกเจ้าน่ารำคาญ จึงไม่ได้อยากจะกลับไปแต่แรก” อวี๋เซียนเอ่ยอย่างหงุดหงิด “เจ้าออกไปให้เร็วๆ เลยนะ อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าจะได้ไหม!”
นางกลัวตนเองจะทนไม่ไหวแล้วลงไม้ลงมือกับนางจริงๆ!
“พี่หญิง ท่านรังแกข้ามากเกินไปแล้วนะ!” จู่ๆ โจวซือจินก็ลุกขึ้นร้องไห้กระซิกๆ ก่อนจะยกกระโปรงแล้ววิ่งออกไป หลังจากที่นางวิ่งไปได้สองก้าว นางก็หันกลับมาอีกครั้ง “พี่หญิงมาเมืองหลวงด้วยตัวคนเดียว บ้านข้าก็รับเอาไว้ด้วยความหวังดี ท่านไม่รู้คุณก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ท่านยังมาดูถูกข้าตั้งหลายครั้ง ข้าจะกลับไปฟ้องท่านย่าแน่ๆ ท่านไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนชี้แนะก็ช่าง แต่ท่านยังไปมาหาสู่กับคนที่ไม่น่าเชื่อถือด้วย!”
นางพูดจบก็วิ่งจากไปทันที
“นางคิดว่าข้าไม่รู้ว่านางมีเจตนาอย่างไรหรือ” อวี๋เซียนชี้ออกไปข้างนอกก่อนจะถอนหายใจและส่ายหน้า
ถึงกับต้องออกไปพูดจาเอะอะโวยวายข้างนอก
ร้องไห้ก็ปลอมเสียอย่างนั้น
นางหรือจะกลัวเรื่องข่มขู่แบบนี้
ต่อให้โจวซือจินจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่อวี๋เซียนก็แค่ลูกกำพร้าคนหนึ่ง บิดามารดาก็ไม่อยู่แล้วทั้งคู่ แล้วนางยังจะต้องกลัวอะไรอีก ที่นางไว้หน้าตระกูลโจวก็เพราะท่านป้าของนางเป็นฮูหยินใหญ่ของตระกูลโจวเท่านั้น หากไม่เช่นนั้นแล้วนางก็คงไม่สนใจพวกเขาหรอก!”
เซี่ยเฉียวมองอวี๋เซียนด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ
แล้วนางก็จัดระเบียบเสื
