้อผ้าตนเองเตรียมตัวจะจากไป
แต่ก่อนที่นางจะได้ลุกขึ้นก็มีคนบุกเข้ามาอีกแล้ว
เซี่ยเฉียวเห็นจ้าวเสวียนจิ่งก่อน สีหน้าของเขาเย็นชา ดูจริงจังและน่ากลัวเล็กน้อย ตามมาด้วยเซี่ยผิงกั่งที่ดูดุดันน่ากลัวมากเช่นกัน ลูกพี่ลูกน้องของอวี๋เซียนโจวเว่ยจงก็มาด้วย ท่าทางของเขาดูไม่รู้อิโหน่อิเหน่มาก
“ทำไมพวกเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่กันหมดเลย” เซี่ยเฉียวตกใจเล็กน้อย “ใครมันช่างรายงานเร็วจริงๆ…”
“ข้าส่งคนไปหาพี่ใหญ่เซี่ยเอง” อวี๋เซียนรีบทวงผลงาน “อาการของปรมาจารย์เมื่อครู่นี้น่ากลัวจริงๆ ข้าเองก็ไม่รู้จักคนอื่น ก็เลยให้พี่ใหญ่เซี่ยมาจัดการ…”
หากจะพูดให้ตรงกว่านั้น…
นั่นคือในกรณีที่ปรมาจารย์เสียชีวิตระหว่างทาง นางเชิญเซี่ยผิงกั่งมาก็จะได้ช่วยกันจัดการศพ
นางจะไม่ยอมพูดอย่างที่นางคิดออกมาอย่างแน่นอน
“ปรมาจารย์ ท่านไม่เป็นอะไรนะ คนที่มารายงานบอกว่า ท่านนอนหลับไม่ได้สติอยู่ที่ถนนอย่างกับกำลังจะตายแล้วกระนั้น…” เซี่ยผิงกั่งโล่งอก
ตอนที่เขาได้ยินเช่นนั้นก็คิดที่จะรีบมาทันที แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าปรมาจารย์เป็นศิษย์พี่ของรัชทายาท จึงได้รีบไปตามตัวเขามาด้วย ดังนั้นพวกเขาจึงล่าช้าไปมาก
สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งมืดครึ้มไม่พูดไม่จา
เซี่ยเฉียวรู้สึกลนลานอย่างไม่รู้สาเหตุ
นี่เขาโกรธแล้วใช่ไหม
เขาโกรธบ้าอะไรกันนี่…
“เรื่องเล็กน้อยน่ะ พักอีกหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว…” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวนุ่มนวล นางพยายามที่จะไม่ยั่วโมโหอย่างเต็มที่
