แต่สำหรับจ้าวเสวียนจิ่งแล้ว คำพูดนั้นคือกำลังหาเรื่อง
เขาทำหน้าเย็นชาและพยายามระงับอารมณ์ เขาอยากที่จะอุ้มเซี่ยเฉียวจากไปเสียเดี๋ยวนั้นทันที แต่เมื่อเห็นสีดำของเขม่าก้นหม้อที่คางของเซี่ยเฉียวแล้ว เท้าของก็หยุดลงทันที “เมื่อคืนศิษย์พี่ไม่ได้นอนพักผ่อนให้ดีหรือ”
“…” เซี่ยเฉียวย่นคอเล็กน้อยและมองไปที่เซี่ยผิงกั่งราวกับขอความช่วยเหลือ
“ปรมาจารย์ ท่านมองข้าทำไม เมื่อวานข้าไม่ได้อยู่กับท่านเสียหน่อย!” เซี่ยผิงกั่งตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา “อยากจะให้ข้าช่วยท่านหลอกตบตาก็คงไม่ได้หรอก ข้าไม่ใช่พวกผู้หญิงเสียหน่อย!”
“…” เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขา
“อาจารย์อายุมากแล้ว และท่านก็เป็นห่วงศิษย์พี่มากที่สุด หากศิษย์พี่เป็นอะไรไป อาจารย์จะทำอย่างไร” ข้างบนท่านมีอาจารย์ที่ต้องคอยกตัญญู ข้างล่างท่านมีแม่นางเซี่ยศิษย์หลานที่ต้องดูแล แต่ท่านยังคงทำตัวตามอำเภอใจแบบนี้ ข้าคิดว่าท่านไม่ได้ต้องการเอาชีวิตรอดหรอก แต่กำลังหาที่ตายมากกว่า!” จ้าวเสวียนจิ่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาโกรธเล็กน้อยและก็ยังรู้สึกสงสารนางด้วย แต่ก็ทำใจด่าว่านางแรงๆ ไม่ได้ ได้แต่ต้องกดเสียงระงับโทสะไว้
