ญิงไม่จำเป็นต้องเอากฎกติกาของที่บ้านเจ้ามาใช้กับข้า ไม่เช่นนั้นข้าว่าวันนี้ข้าออกจากบ้านไปเสียเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องอยู่ใช้เงินบ้านเจ้าต่อไปอีก”
โจวซือจินได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจนตาแข็งค้างไปหมด
ตอนนี้นางเองก็อยากให้อวี๋เซียนไสหัวออกไปเหมือนกัน!
แต่ในความเป็นจริงนางกลับทำอย่างนั้นไม่ได้
อวี๋เซียนมาเป็นแขกบ้านตระกูลโจวในเวลาแค่ไม่กี่วัน พวกเขาต้อนรับทางเข้าบ้านอย่างจริงจัง แต่กลับปล่อยให้นางกลับไปในเวลาสั้นๆ แค่นี้ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป คนตระกูลโจวจะดูเป็นคนอย่างไรเล่า!
เพียงแต่นางพูดไม่ชนะอวี๋เซียนเท่านั้น
ถึงอย่างไรอวี๋เซียนก็เป็นแขก นางจึงไม่ควรพูดอะไรมาก
แต่จะให้นางไม่ทำอะไรเลย นั่นก็เป็นไปไม่ได้
นางมองไปยังนักพรตที่หลับใหลอยู่ผู้นั้น แล้วจู่ๆ ก็นั่งลงด้วยเช่นกัน “ในเมื่อพี่หญิงยืนยันที่จะช่วยนักพรตผู้นี้ ข้าก็จะนั่งอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนท่านด้วย ถึงอย่างไรข้าก็ต้องรู้ให้ได้ว่านักพรตผู้นี้มาจากวัดไหน เป็นผู้วิเศษหรือว่าเป็นหมอดูเร่ร่อนข้างถนนกันแน่”
นางทำเหมือนมีเจตนาดี และไม่ยอมจากไป
อวี๋เซียนสามารถประจบประแจงตระกูลเซี่ยได้ นั่นก็เพราะนางโชคดี!
แต่โชคของคนๆ หนึ่งจะไม่มีวันสิ้นสุดเลยหรือ นางอยู่เมืองหลวงมานานแค่ไหนกัน ปรมาจารย์ที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ไม่รู้ว่าตกต่ำยากจนแค่ไหนกันแน่
โจวซือจินเห็นเซี่ยเฉียวยืนอยู่ที่หน้าร้านหนังสือก็จริง แต่นางไม่เชื่อว่านางจะใช้เงินของตัวเองซื้อของพวกนั้นท
