ี่ยเฉียวจะจัดบันทึกความปรารถนาทั้งหมดเสร็จสิ้นเรียบร้อย
ใต้ตาทั้งสองของนางดำคล้ำ
ดวงตาแข็งทื่อเล็กน้อย
เซี่ยเฉียวเกาศีรษะ สูดอากาศ และออกไปพร้อมกับบันทึกความปรารถนามากมายซึ่งสามารถทำให้สำเร็จได้ในอ้อมแขนของตนเอง ตอนที่นางลงไปยังชั้นล่าง ผู้ดูแลฉังที่เห็นสภาพของนางเป็นเช่นนั้นก็รู้สึกตื่นตกใจทันที
“นายท่านของเราวันนี้เป็นอะไรไปแล้ว ดูเหมือนกับนักพรตที่บ้าคลั่งคนหนึ่ง…” ผู้ดูแลฉังเป็นกังวลเล็กน้อย
วันนี้สภาพจิตใจของนายท่านดูไม่ดีเลย!
เซี่ยเฉียวกำลังรีบร้อนมากจริงๆ ถึงอย่างไรก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่นางต้องทำ หากไม่ทำอย่างนี้นางคงทำไม่เสร็จแน่!
นอกจากนี้…นางก็เคยชินกับสภาพเช่นนี้มานานแล้ว นางเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆ แม้ว่ามันจะยากและเหนื่อยที่ต้องวิ่งวุ่นเพื่อวิญญาณแบบนี้ แต่ชีวิตน้อยๆ ของนางนี้กลับไม่เป็นไร กลับกันยิ่งนางเกียจคร้าน นางก็จะไม่ได้บุญ และสุขภาพร่างกายก็จะยิ่งแย่ลง
อาจจะกล่าวได้ว่านางกลัวความยากจน เมื่อมีความปรารถนามากมายมาหานางถึงที่ นางจึงไม่กล้าทิ้งอะไรไปทั้งนั้น หากนางปล่อยไป ไม่แน่นางอาจจะได้บุญมีความสุขน้อยลง นางยอมลำบากสักหน่อยดีกว่า!
เซี่ยเฉียวซื้อของมากมายในร้านหนังสือ
นางเดินต่อไปที่รถม้า
นางยืนรออยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางเนิบๆ ประคองร่างอันอ่อนล้า ท่าทางราวกับจะล้มยามถูกลมพัด
ในเวลานี้อวี๋เซียนสวมเสื้อคลุมลายนกยูงสีแดงชาด และเมื่อนางเห็นเซี่ยเฉียวยืนอยู่หน้าประตูร้า
