หัว
หูอื้อไปหมด
โจวซือจินเพิ่งจะพูดจบ เซี่ยเฉียวก็แข้งขาอ่อนเป็นลมไปทันที
อวี๋เซียนคล่องแคล่วว่องไว นางรีบคว้าเซี่ยเฉียวและกอดไว้ทันที
จากนั้นอวี๋เซียนก็หันไปมองโจวซือจืนด้วยสายตาขุ่นเคือง “เจ้านี่มันปากตลาดจริงๆ ทำให้ปรมาจารย์โกรธจนเป็นลมไปแล้ว หากท่านปรมาจารย์เป็นอะไรไป ข้าจะต้องสับเจ้าทั้งเป็นแน่!”
พอนางพูดจบก็อุ้มเซี่ยเฉียวขึ้นมา แล้วให้เสี่ยวเอ้อส่งรถม้าและสิ่งของของเซี่ยเฉียวไปที่หอส่องชะตา ส่วนนางก็อุ้มเซี่ยเฉียวไปที่รถม้าของตนเอง แล้วสั่งให้คนขับรถม้ารีบพานางไปหาหมอที่โรงหมอทันที
เมื่อก่อนเซี่ยเฉียวมักจะเป็นลมหมดสติอยู่บ่อยๆ ตอนที่นางอยู่ในหมู่บ้านด้านล่างภูเขาที่ตั้งของวัดสุ่ยเย่ว์ นางก็ต้องเป็นลมสักหลายครั้งในแต่ละวัน และถูกส่งตัวไปโรงหมออยู่บ่อยครั้ง
เพียงแต่ในช่วงปีกว่าที่ผ่านมาร่างกายของนางดีขึ้นมาก
เมื่อครู่นี้นางเหนื่อยเล็กน้อย แต่นางนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าตนเองจะทนไม่ไหว
อวี๋เซียนตกใจไม่เบาเลย นางรู้สึกว่าลมหายใจของปรมาจารย์แผ่วเบานัก ช่างน่าสงสารจริงๆ เมื่อนางคิดได้ว่าคนตระกูลเซี่ยดูเหมือนจะคุ้นเคยกับปรมาจารย์ดี นางก็เลยเรียกใครคนหนึ่งให้ไปที่ศาลตัดสินคดีเพื่อตามตัวเซี่ยผิงกั่งมาช่วยตัดสินใจ
ส่วนทางนั้นโจวซือจินก็โกรธจนหน้าแทบระเบิด “นาง นางช่างไร้มารยาทนัก! ทั้งๆ ข้าหวังดีตักเตือนเรื่องชื่อเสียงของนาง แต่นางกับมาด่าข้า?! พวกเจ้าก็ได้ยินแล้วใช่ไหมว่านางรังแกข้าก่อน! นาง
