ำไม” เซี่ยเฉียวอธิบาย
ยาของเซี่ยเฉียวทำให้วั่นจิ่วเหลยฟื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
พอเขาเห็นเซี่ยเฉียวก็มีสีหน้าดุร้ายขึ้นมาทันที “ความสามารถเจ้าไม่เบาเลยนะ!”
“ขอบคุณที่ชม แต่ต่อให้เจ้าชมข้าว่าเป็นดอกไม้ ข้าก็จะบอกว่าเจ้าเป็นขยะอยู่ดี” เซี่ยเฉียวพูดแต่ละคำออกมาด้วยความจริงจัง
สีหน้าของวั่นจิ่วเหลยยิ่งย่ำแย่ลงไปอีก
“พวกเรามีความแค้นอะไรต่อกันหรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
“ไม่มี”
เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ “โกหก”
ในมือของนางไม่รู้ว่ามีกระดิ่งทองแดงอยู่ตั้งแต่เมื่อไร เซี่ยเฉียวยกมันขึ้นมาทุบไปที่วั่นจิ่วเหลยเล็กน้อยจนเกิดเสียงแหลมชัด “พูดความจริง!”
“เจ้าทำลายค่ายกลของข้า!” วั่นจิ่วเหลยพูดด้วยสีหน้าหน้าเย็นชา “หุ่นไม้ใต้ไม้หยินห้าต้นที่นอกเมืองนั้นเป็นของข้า แต่เจ้าก็มาทำลาย เจ้ายังแย่งเห็ดหลินจือเลือดของข้าไปด้วย!”
เซี่ยเฉียวไม่ได้รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย
คนที่ทำเรื่องผิดศีลธรรมไม่ใช่นางเสียหน่อย
เซี่ยเฉียวกวาดตามองเขาเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเยาะ “อย่างมากเจ้ากอายุแค่สี่สิบสินะ? หุ่นไม้นอกเมืองนั้นมีอายุไม่น้อยแล้ว หรือว่าเจ้าทำมันขึ้นมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก? ดูไม่เหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นเลยนะ!”
คนนี้ดูเหมือนเด็กก็จริงๆ แต่ตอนนี้เมื่อนางได้อยู่ใกล้ๆ แล้ว เซี่ยเฉียวก็สามารถเดาอายุที่แท้จริงของเขาได้จากการพินิจพิจารณาดวงตาและผมของเขา
สีหน้าของวั่นจิ่วเหลยเปลี่ยนไปทันที เขากระอักเลือดออกมาอีกแล้ว
อาคมสะท้อนกลับรุนแ
