จึงทำตัวไม่ถูกและหงุดหงิดเล็กน้อย
“ไม่ทราบผู้วิเศษวัดสุ่ยเย่ว์ยังรับศิษย์หรือไม่” จ้าวเสวียนจิ่งถามนาง
เซี่ยเฉียวเหลือบมองเขา “เจ้าถามทำไม หรือว่า…ที่บ้านเจ้ามีเด็กที่อยากจะกราบอาจารย์?”
“ข้าเห็นว่าศิษย์พี่ตรากตรำมากขนาดนี้ หากข้าสามารถเรียนรู้อะไรได้บ้าง ต่อไปข้าจะได้ลงมือได้ด้วย ไม่ต้องให้ศิษย์พี่ตรากตรำขนาดนี้” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยอย่างจริงจัง
เซี่ยเฉียวมองเขาด้วยความประหลาดใจทันที