“จั่วซังเหนียง”
“หากข้าโม่ชูเซิงไม่ช่วยเข้าจั่วซังเหนียงตามหาลูกของนางก็ขอให้ทางเต๋าของข้าถูกทำลายโดยสมบูรณ์ ไม่ตายดี” เซี่ยเฉียวสาบานด้วยท่าทางจริงจัง
ไอแค้นของวิญญาณแข็งเกร่งมาก เซี่ยเฉียวไม่อยากจะต่อสู้กับนาง
นางจะต้องเปลืองพลังมาก ทั้งยังมีศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังอีก
ซังเหนียงหวั่นไหวแล้ว
ความแค้นที่ใหญ่หลวงที่สุดของนางก็คือเรื่องลูก
แต่นางก็ยังรู้สึกลังเลเล็กน้อย ในบ้านของนางนี้ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย นักพรตวั่นผู้นั้นเก่งกาจมาก เขามีอาวุธวิเศษมากมาย นางเองก็ถูกบังคับอย่างไม่มีทางเลือก นั่นเป็นเหตุผลที่นางให้เขาอาศัยอยู่ที่นี่ได้ หากประเดี๋ยวนักพรตที่อยู่ตรงหน้านางกลุ่มนี้พ่ายแพ้ต่อเขา และนักพรตวั่นผู้นั่นจัดการพวกเขาเรียบร้อยแล้ว เขาก็คงจะมาคิดบัญชีกับนางด้วย…
ขณะที่นางกำลังลังเลอยู่นั้น เซี่ยเฉียวก็สัมผัสได้ว่าพลังชั่วร้ายของภาพลวงตานี้กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุด
นางสะบัดยันต์แผ่นหนึ่งออกไปทันที!
“อิงพสุธาฟ้าดิน ตามประตูสวรรค์ อีกาทองคำศรเมฆา เทพทั้งเหนือใต้…ข้าขอวิงวอนต่อทวยเทพผู้มีบุญทั้งหลาย ทิศทั้งห้าจงปรากฏ ความโกลาหลนี้จงแตกสลาย! ทำตามบัญชาบัดเดี๋ยวนี้! ทำลาย!
เซี่ยเฉียวทำสัญลักษณ์มือซานชิง[1] หมายถึงเทพสูงสุดทั้งสาม แล้วยันต์เหลืองแผ่นนั้นก็ระเบิดกลางอากาศ และแทบจะในทันที เซี่ยเฉียวและคนอื่นๆ ก็รู้สึกมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพอพวกเขาลืมตาขึ้นก็พบว่าตนเองยืนอยู
