คนหนึ่งซึ่งเป็นศิษย์พี่ของหยวนฉังจื่อ เขามีสมญานามว่ากว่างหลุน เขามองแวบแรกก็รู้สึกว่ากระดูกและโหงวเฮ้งของหญิงสาวไม่ถูกต้อง และนางน่าเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์
เขาก็ไม่ได้ถาม
“ลำบากท่านนักพรตแล้ว” เซี่ยเฉียวก้าวเข้าไป นางทั้งสุภาพและให้ความเคารพเป็นพิเศษ “จุดประสงค์หลักๆ ที่วันนี้ข้าเชิญพวกท่านมาก็คือเรื่องสายมาร ข้าเพิ่งจะมาเมืองหลวงได้ไม่นาน จึงไม่ทราบว่าในเมืองหลวงแห่งนี้มีกติกามารยาทอะไรเป็นพิเศษหรือไม่ ควรจะจัดการกับพวกสายมารนี้อย่างไร ข้าก็เลยอยากจะขอคำชี้แนะสักหน่อย…หากได้เรื่องกระจ่างแจ้งแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็จะได้มีความมั่นใจ”
ประเทศมีกฎหมาย บ้านมีกฎบ้าน แม้แต่ในกลุ่มชาติพันธุ์ก็มีกฎของตนเอง
ดังนั้นในหมู่นักพรตก็น่าจะมีกฎเกณฑ์ไม่ต่างอะไรกับที่บ้านเมืองมีกฎหมาย เพียงแต่นางไม่มีประสบการณ์จึงไม่รู้
“หมอดูคนทรงธรรมดาส่วนใหญ่ทางการจะเป็นคนจัดการ หากนักพรตใช้วิชาต้องห้ามบางอย่าง โดยปกติแล้วผู้อาวุโสจะออกหน้าจัดการทำลายตบะเพื่อไม่ให้ไปทำร้ายผู้อื่นได้อีก” หยวนฉังจื่อเอ่ยทันที
วิชาต้องห้ามเหล่านี้ส่วนใหญ่มีผลค่อนข้างรุนแรง
เช่น เลี้ยงหุ่นเชิดชั่วร้าย ใช้วิญญาณแค้นฆ่าคนเป็น…
หรืออย่างเช่น การใช้เลือดของผู้หญิงหรือเด็กเป็นเครื่องสังเวย…
ในกรณีเช่นนี้ วัดเต๋าที่มีชื่อเสียงอย่างวัดอวี้ซวีก็จะเพิกเฉยไม่ได้ แม้ว่าเรื่องชั่วร้ายนั้นจะเป็นการกระทำของพวกสายมาร แต่ตราบใดที่เรื่องนี้เป็นท
