สวียนจิ่งบอกหลังจากที่เขาเข้ามาใกล้
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ตกลง เจ้าดูแลตัวเองให้ดีก็แล้วกัน”
“…” นักพรตกว่างหลุนใจเต้นกระตุกทันที
หยวนฉังจื่อเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ไม่ ไม่ดีหรอกกระมัง ข้างในนั้นไม่รู้ว่าอันตรายอยู่บ้าง และคุณชายผู้นี้ก็ไม่ใช่ผู้นับถือเต๋าอย่างพวกเรา หากมีอะไรเกิดขึ้น…”
มือของจ้าวเสวียนจิ่งปัดผ่านช่วงเอวของตนเอง
หยวนฉังจื่อหันไปมองโดยสัญชาตญาณแล้วก็ต้องอึ้งไป
เขา…รวยจริง
เซี่ยเฉียวเองก็เห็นเช่นกัน
มีสิ่งของมากมายห้อยแขวนอยู่ที่เอวของเขา รวมถึงยันต์สีเหลืองที่นางเคยมอบให้ ยังมี…อาวุธวิเศษจำนวนหนึ่งและกระบี่ไม้ท้อที่นางมอบให้ นอกจากนี้ ยังมีจี้โบราณราคาแพงอีกสองชิ้นที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนอีกด้วย
เมื่อเขาเห็นดวงตาที่ร้อนแรงของเซี่ยเฉียว จ้าวเสวียนจิ่งก็ยิ้มพลางเอ่ย “ของเล่นเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เมื่อคืนข้าไปค้นในคลังส่วนตัวของบิดาทั้งคืนจึงได้พบเครื่องรางปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายสองชิ้นนี้ น่าจะพอใช้ได้กระมัง”
ในขณะที่พูดเขาก็ปลดชิ้นหนึ่งออกและเอามันมาแขวนไว้รอบเอวของเซี่ยเฉียวแทน
ชิ้นที่ห้อยอยู่ที่เอวของจ้าวเสวียนจิ่งคือป้ายหยกมังกรเหลือง
ชิ้นที่ให้เซี่ยเฉียวเป็นหยกยันต์แปดทิศทรงกลม
จริงๆ เลย…ทั้งหมดเป็นของดี มันดีเสียจนเซี่ยเฉียวต้องมองตาค้าง “บ้านเจ้า…ช่างร่ำรวยเสียจริง”
“ก็แค่ความสามารถของบรรพบุรุษเท่านั้น” คำพูดของจ้าวเสวียนจิ่งฟังดูสงบเสงี่ยมเจียมตน แต่ดวงตาของนักพร
