าพวกนางกำลังรอใครสักคน
องครักษ์จำนวนมากขนาดนั้นเดินๆ หยุดๆ จนทำให้ชาวบ้านที่อยู่บนถนนตกใจไม่นอน พวกเขาต่างพากันหลีกหนี ไม่กล้าเข้าใกล้
“กำลังทำอะไรกันอยู่หรือ” จ้าวเสวียนจิ่งเองก็สงสัยเช่นกัน “เหมือนกับนักล่าที่มองหาเหยื่อด้วยสุนัขล่าเหยื่อ”
“ตาแหลมจริงๆ มันเป็นอย่างนั้นเลย!” เซี่ยเฉียวพยักหน้า
“วิญญาณสุนัขตัวหนึ่ง?” จ้าวเสวียนจิ่งไม่เคยรู้มาก่อนว่าสัตว์ที่กลายเป็นวิญญาณจะมีลักษณะอย่างไร
“ต้าฝูนั้นสง่างามมาก ตอนยังมีชีวิตอยู่มันเคยถูกเจ้านายฝึกให้เชื่อง การหาผู้คนและสิ่งของต่างๆ ล้วนไม่ใช่ปัญหา ในช่วงเวลาคับขันมันยังสามารถต่อสู้ได้ด้วย!” นางไม่ได้คุยโม้นะ แม้แต่วิญญาณคนก็อาจจะสู้มันไม่ได้ด้วยซ้ำ
เขี้ยวของมันแหลมคมมาก พวกมันเคยถูกขัดเกลาตอนที่ต้าฝูยังมีชีวิตอยู่ หากกัดลงไปเมื่อใดก็เปรียบได้กับคมเขี้ยวของเสือร้ายเลยทีเดียว
“จริงสิ เจ้ามาทำอะไรที่นี่” เซี่ยเฉียวจับจ้องต้าฝูตลอดเวลา ไม่แม้แต่จะมองไปจ้าวเสวียนจิ่งสักเท่าไร
จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกอิจฉาในใจอย่างมาก
หากเขาไม่มา?
เกรงว่านางจะลืมไปว่ายังมีคนโตๆ อย่างเขาอยู่บนโลกใบนี้ด้วย
“ศิษย์พี่ไม่ได้บอกว่าจะเรียกข้ามาด้วยตอนที่ท่านจะสะสมบุญหรือ ศิษย์น้องจึงหน้าด้านมาขอผลประโยชน์เองนี่แหละ” จ้าวเสวียนจิ่งเดินตามหลังเซี่ยเฉียวเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นแผ่นหลังของนางก็อดไม่ได้ที่จะผ่อนคลายสีหน้า
เซี่ยเฉียวไม่ได้คิดที่จะขับไล่เขาเขา
เขาอยู่ใกล้ๆ ก็ดี
