ุนเอ๋อร์ก็ดุขึ้นมาก พวกเขาไม่สามารถกินของที่นางทำได้แล้ว
ฝีมือของชุนเอ๋อร์ดี ห้องครัวก็มักจะเชิญนางมาช่วยทำอะไรกินอยู่บ้าง ทุกคนก็ถือโอกาสได้กินของอร่อยไปด้วย
แต่ตั้งแต่ที่คุณหนูใหญ่ไม่อยู่บ้าน ชุนเอ๋อร์ก็เอาแต่หน้าคำคร่ำเครียด นางไม่ได้เข้าครัวตั้งนานแล้วจนตนเองผอมไปตั้งมาก
พ่อบ้านตระกูลโจวชะงักไปเล็กน้อย เขารีบก้าวเข้าไปคำนับเซี่ยเฉียว “ที่แท้ก็เป็นแม่นางเซี่ยนี่เอง ขอให้ท่านอายุมั่นขวัญยืน ข้าน้อยมาจากจวนเฟิงหมิงปั๋วตระกูลโจว มาที่นี่วันนี้เพื่อมาเชิญตัวลูกพี่ลูกน้องแม่นางอวี๋กลับไป…”
“จากทางนั้นหรือ” เซี่ยเฉียวรับคำเรียบๆ “อ้อ”
จากนั้นเซี่ยเฉียวก็เข้าบ้านไปโดยไม่สนใจ
“…” พ่อบ้านตระกูลโจวอึ้งไปสักพัก เขาทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย
แม่นางเซี่ยผู้นี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่ แต่ถึงอย่างไรนางก็…ตอบรับแล้ว?
แล้วนางจะออกมาเมื่อไร ไม่บอกอะไรหน่อยหรือ หรือว่านางจะเข้าไปช่วยเร่งให้…
แต่ไม่นางผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เขาจึงไม่กล้าแสดงความไม่พอใจออกมา ได้แต่รออยู่ข้างนอกต่อไป
โชคดีที่เขารอไม่นาน อวี๋เซียนก็ออกมา
สีหน้าของนางสบายๆ นางยืนอยู่ที่หน้าประตูแล้วเอ่ย “ข้ารู้ว่าท่านย่าโจวเอ็นดูข้า แต่ก็แปลกมาก ตอนที่ข้ามาเมืองหลวงใหม่ๆ นั้นลำบากยากจนมาก ข้าสวมชุดซอมซ่อจะไปเยี่ยมคารวะท่านย่าโจว แต่ใครจะไปนึกว่าข้าจะถูกไล่ตีออกมา ตอนที่ข้าทั้งง่วงทั้งหิวกลับโชคดีที่ได้ตระกูลเซี่ยเชิญให้มาเป็นอาจารย์ของคุ
