ณหนูรอง ข้าจึงรอดชีวิตมาได้”
“?” พ่อบ้านมึนงงไปเล็กน้อย “เรื่องพวกนี้…ค่อยกลับไปคุยกันไหม”
แต่อวี๋เซียนไม่สนใจเขา “ถูกต้อง กลับไปค่อยคุยกัน นี่เป็นของขวัญที่ตระกูลเซี่ยช่วยเตรียมแทนข้า พวกเจ้าช่วยยกขึ้นรถหน่อย”
สิ่งของเหล่านั้นไม่ใช่ของมีราคาแพง แต่ล้วนแต่เป็นของชิ้นใหญ่บรรจุอยู่ในตะกร้าและหีบต่างๆ
มันหลอกคนได้จริงๆ
พ่อบ้านคิดแต่จะรับตัวคนไป เขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก และรีบขนของขึ้นรถไปทันที จากนั้นอวี๋เซียนก็ขึ้นรถม้าเดินทางไปที่บ้านตระกูลโจว
เซี่ยเฉียวมองส่งจากในเรือนสักพัก นางเองก็ไม่ได้กังวลร้อนใจอะไร กระทั่งมองอยู่นานนางก็ยังไม่เห็นพี่ชายใหญ่ นางก็เลยเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ “ของขวัญพวกนี้พี่ชายใหญ่เป็นคนจัดการหรือ ข้าไม่พบตั้งนาน ทำไมจู่ๆ เขาก็ฉลาดขึ้นอย่างนี้ได้”
การมอบของขวัญให้ตระกูลโจวอย่างเปิดเผยหน้าประตูบ้านเช่นนี้ทำให้ตระกูลโจวก็ไม่สามารถจับตัวนางกลับไปได้แล้ว
แม้ว่าจะมีข่าวลือออกไปเพียงเล็กน้อย ตระกูลโจวก็จะถูกคนวิพากษ์วิจารณ์ด่าสักพัก
นอกจากนี้ การที่อวี๋เซียนเอ่ยคำพูดพวกนั้นก่อนก็ทำให้คนอื่นรู้สึกได้แล้วว่าตระกูลโจวไม่จริงใจ และเป็นการบอกว่าในเมืองหลวงแห่งนี้อวี๋เซียนเชื่อใจตระกูลเซี่ยมากกว่า แม้แต่ของขวัญก็ยังให้ตระกูลเซี่ยเตรียมให้นาง…
“ข้าฉลาดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เจ้านั่นแหละที่โง่มองไม่ออก” เซี่ยผิงกั่งกลอกตาใส่เซี่ยเฉียว แล้วเขาก็ยิ่งรำคาญ “เจ้าไปพักฟื้นที่หอส่องชะตาไม
