ัน มีอาหารประเภทเนื้อสัตว์ไม่เกินสองจาน ที่เหลือเป็นอาหารมังสวิรัติ และมีขนมผลไม้…
แต่ของพวกนั้นไม่ได้อิ่มท้อง พวกผู้ใหญ่อย่างเขามีใครบ้างที่ชอบ
อาหารมีประโยชน์พวกนี้เป็นสิ่งที่เซี่ยซีจัดการหลังจากที่นางถามท่านหมอมาแล้ว
เจตนาของนางดี แต่เขาเป็นผู้ชายตัวใหญ่ขนาดนี้ นางให้เขากินเนื้อสัตว์เล็กน้อยแค่นั้นทุกวัน เขาก็ขาดเนื้อสัตว์จนตาหมองคล้ำไปหมดแล้ว ทุกวันนี้เขามักจะใช้เงินส่วนตัวของเขาซื้อเนื้อข้างนอกเพื่อกินชดเชย
ก่อนหน้านี้เขาบอกให้พ่อบ้านสั่งห้องครัวให้ทำอาหารดีๆ มามากๆ หน่อย พ่อบ้านก็ทำหน้าตาท่าทางลำบากใจอย่างยิ่ง และเอาแต่บอกว่านังหนูเซี่ยซีไม่ยอม
แต่ทำไมวันนี้พอน้องสาวของเขากลับมาแล้ว คำกล่าวอ้างเช่นนั้นก็หายไปทันที!
“กลับมาแล้วก็อยู่ที่บ้านไปสักพักเถอะ ที่บ้านขาดคนกินข้าวไปคนหนึ่งมันจืดชืดน่าเบื่อ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยหน้าด้านๆ
“เมื่อก่อนข้าก็ไม่ได้กินข้าวกับพวกท่านนี่?” เซี่ยเฉียวตอบไปตามเรื่อง นางมีคนทำครัวเล็กของตนเอง นอกจากตอนที่กินข้าวร่วมกับคนในครอบครัวแล้ว เวลาอื่นๆ นางก็กินร่วมกับชุนเอ๋อร์และท่านยายฟาง
เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็จ้องมองนางอย่างดุดัน “ข้าเป็นพี่ชายใหญ่ของเจ้า ข้าพูดอะไรเจ้าก็ว่าตามนั้นก็พอแล้ว!”
“พี่ชายใหญ่ ท่านลืมแล้วหรือว่าดวงชะตาของข้าเป็นอย่างไร” เซี่ยเฉียวเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงได้รั้นขนาดนี้
เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกจุกอกทันที เขาอึดอัดไปหม
