านย่าเพื่อบอกเล่าเรื่องที่นางเห็นอวี๋เซียนทันที
“นังหนูตระกูลอวี๋ผู้นี้ไร้มารยาทเกินไปจริงๆ นางมาถึงเมืองหลวงก็ไม่รู้จักมาเยี่ยมผู้อาวุโส แต่กลับไปเกาะคนมีอำนาจก่อน คนที่ไม่รู้ก็จะคิดว่าตระกูลโจวของเรารังแกนาง” หญิงชราแค่นเสียง “ให้ใครไปสืบมาหน่อยว่าอวี๋เซียนกับแม่นางเซี่ยมีความสัมพันธ์กันอย่างไร แล้วส่งของขวัญไปที่จวนตระกูลเวินด้วย ฮูหยินเวินผู้นั้นก็น่าจะรู้อะไรๆ อยู่บ้างแน่ๆ”
“เว่ยจงกลับมาแล้วให้เขาไปพบข้า” หญิงชราเอ่ยเสริมขึ้นมา
เวลานี้โจวเว่ยจงยังไม่รู้เรื่องราวอะไรของลูกพี่ลูกน้องของเขาเลยสักนิด
เขากำลังติดตามข้างกายรัชทายาท ปรนนิบัติแสดงความกตัญญูต่ออาจารย์หลีผู้เฒ่า
พอตกเย็นก็มีเด็กรับใช้มาตามตัวโจวเว่ยจง เขาจึงผลัดเวรให้คนอื่นมาแทนแล้วตนเองก็กลับบ้านไป
แต่หลังจากที่เขาไปถึงบ้าน เขาก็โดนหญิงชราเรียกตัวไปอบรมโดยที่ยังไม่ได้ดื่มชาร้อนๆ เลยสักถ้วย
“ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยบอกพวกเจ้าแล้วว่า ลูกพี่ลูกน้องหญิงตระกูลอวี๋จะตงอันมาเมืองหลวงแล้ว หากพวกเจ้าคนใดพบเห็นก็ให้มาบอกข้า…” หญิงชราอารมณ์แปรปรวน “เว่ยจงเอ๋ย เจ้าเคยได้พบนางบ้างหรือไม่”
“ไม่เคย” สีหน้าโจวเว่ยจงไม่เปลี่ยน
ลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงอะไร เขาไม่เคยพบจริงๆ
เขาพบแต่ ‘น้องชาย’ เท่านั้น
ปัง หญิงชราตบโต๊ะ “เจ้ากล้าโกหกข้า! ลูกพี่ลูกน้องหญิงของเจ้าคนนั้นมีเจ้าและแม่ของเจ้าเป็นญาติเพียงสองคนเท่านั้น นางเดินทางมาไกลขนาดนี้ มีหรือจะไม่ม
