เงินค่าจ้างไปแล้ว หากตระกูลโจวจะเอาตัวเจ้าไปก็ให้พวกเขาจ่ายเงินชดใช้มา”
“แล้วหากพวกเขาจะชดใช้เงินจริงๆ เล่า?” อวี๋เซียนมีสีหน้าจริงจัง
“อย่างนั้นก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ จู่ๆ ข้าก็ได้เงินหลายหมื่นตำลึงมาโดยไม่ต้องทำอะไร” เซี่ยผิ่งกั่งมีความสุขทีเดียว “พอถึงตอนนั้นเจ้าจะต้องอยู่บ้านเขาร้องไห้อย่างน่าสงสาร พวกเขาจะให้เจ้ากลับไปแต่งงานไม่ใช่หรือ พวกเจ้าเป็นญาติกัน หากพวกเขาต้องการพาเจ้ากลับไปในนามของญาติ เจ้าก็ต้องให้ญาติของเจ้าออกหน้าแทน ทำให้เรื่องที่ตงอันอยู่ในที่สว่าง เอะอะโวยวายให้เป็นเรื่องใหญ่โต ตระกูลโจวเองก็คงไม่กล้าส่งเจ้ากลับไปหรอก อย่างมากก็ให้คนจากตงอันมารับเจ้ากลับไป”
ทางตงอันจะให้อวี๋เซียนแต่งกับชายชราตระกูลใหญ่ที่นั่นไปเป็นภรรยาแทนคนเดิมที่ตายไป
บิดามารดาของนางจากไปแล้ว ปู่ย่าของนางตัดสินใจเช่นนั้น เดิมทีพวกเขาก็น่าสงสัยว่ารังแกเด็กกำพร้าอยู่แล้ว
ขอแค่อวี๋เซียนทำให้ทุกคนรู้เรื่องนี้ ตระกูลโจวจะต้องประนีประนอมแทนนางเพื่อรักษาหน้าตา และต้องไม่กล้าส่งนางไปด้วยตนเอง มิฉะนั้นสิ่งที่คนอื่นจดจำได้จะไม่ใช่ญาติทางตงอันที่โหดร้ายใจดำ แต่เป็นตระกูลโจวที่เย็นชาไม่แยแสสนใจนางต่างหาก
อวี๋เซียนมองด้วยความประหลาดใจ มือน้อยๆ ของนางตบฉาดทันที “ไม้นี้ดี!”
“แต่มันไม่หน้าด้านไร้ยางอายเกินไปหน่อยหรือ” อวี๋เซียนเก็บอาการเล็กน้อย
“พวกเขารู้ทั้งรู้ว่าเจ้าไม่ได้แต่งไปกับคนที่ดีนัก แล้วยังต้องการเข้าม
