ถเดินจนทั่วได้ภายในวันหรือสองวัน
อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ภายในบ้านตระกูลเซี่ยเซี่ยผิงกั่งกำลังมองอวี๋เซียนด้วยสีหน้าท่าทางจริงจังราวกับว่าเขากำลังจะระเบิดโทสะ หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็คงจะหน้าซีดด้วยความตกใจแล้ว แต่อวี๋เซียนกลับยังดูสง่างามและไม่เกรงกลัวเขาเลย
“หากเจ้ารู้สึกว่าเงินสิบตำลึงต่อเดือนน้อยเกินไปก็ไม่เป็นไร ข้าจะให้ท่านพ่อเพิ่มให้เจ้าอีกสิบตำลึง หักมาจากเงินเดือนของเขาก็ได้แล้ว!” เซี่ยผิงกั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด “แต่เจ้าจะไปไม่ได้!”
อวี๋เซียนพูดเรื่องที่นางจะไปก็เพื่อที่จะเจรจาต่อรองกับเซี่ยผิงกั่ง
นางรู้ว่าหากนางเอ่ยปากจะว่าออกไปติดตามปกป้องนักพรตอยู่บ่อยๆ พี่ใหญ่เซี่ยก็จะต้องปฏิเสธแน่นอน
คนผู้นี้อะไรก็ดีไปหมด มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่เกินไปหน่อย นั่นก็คือ นิสัย ‘หวงของกิน’
ตราบใดที่มันเป็นสิ่งที่เขาถูกใจ แม้ว่าจะเป็นแค่น่องไก่น่องเดียว ก็จะไม่มีใครแย่งมันไปจากเขาได้!
ส่วนความสามารถของนางก็คือน่องไก่ที่เขาให้ความสำคัญ
เขายอมให้นางอยู่สอนเจ้าเด็กเซี่ยผิงไหวไม่เอาไหนคนนั้นวันละสิบสองชั่วยามดีกว่าปล่อยให้นางออกไปเตร่ข้างนอกสักหนึ่งเค่อ!
“ข้าไม่สนเรื่องเงินหรอก แค่มีกินมีใช้ก็ดีแล้ว ข้าแค่คิดว่ามีบุญคุณกับข้า ข้าก็ต้องตอบแทนน้ำใจนางสิ? หากท่านไม่อยากปล่อยข้าไปจริงๆ ก็ไม่เป็นไร เพียงแค่ขอวันที่เป็นเลขคี่ในแต่ละเดือนให้ข้าได้ติดตามปกป้องปรมาจารย์ก็ได้” อวี๋เซียนเอ่ยอีก
เซี่ยผิงกั่งหัว
