้ก่อนเอง ตระกูลเซี่ยถือเป็นนายจ้างของนางแล้ว นางก็ไม่ควรมีความคิดอย่างอื่นอีก
“เช่นนั้นแล้วตอนนี้ข้าไปหาปรมาจารย์ได้ไหม แล้วพี่ใหญ่เซี่ยรู้หรือไม่ว่าท่านปรมาจารย์ชอบอะไร ก่อนหน้านี้ข้ายังไม่สามารถตอบแทนอะไรนางได้ ตอนนี้ข้าสามารถเก็บเงินได้บ้างแล้ว หากจะซื้อของอะไรสักหน่อยก็ไม่มีปัญหา” อวี๋เซียนเอ่ย
ลูกพี่ลูกน้องของนางยังให้เงินนางมาหลายร้อยตำลึง
นางไม่ได้ต้องการเงินนั้นเลย
ความสัมพันธ์ระหว่างลูกพี่ลูกน้องนางและครอบครัวก็ไม่ค่อยจะดีนัก เงินพวกนั้นเขาได้มาจากการเข้าเวรทุกวัน เขาเองก็ยังไม่ได้แต่งภรรยา จะดีกว่าหากเขาเก็บเงินพวกนั้นไว้ให้ตัวเอง
ตระกูลเซี่ยเองก็ไม่ได้ดูแลนางไม่ดีเสียหน่อย
“ของที่ปรมาจารย์ชอบออกจะแปลกๆ หน่อย แต่ข้ารู้ว่านางมีไก่อยู่ตัวหนึ่ง นางเลี้ยงมันด้วยกันกับน้องสาวของข้า ไก่ตัวนั้นชอบกินหนอนแห้ง และปรมาจารย์ก็รักไก่ตัวนั้นมาก”
“ได้! หากอย่างนั้นข้าจะไปหาหนอนแห้ง! ขอบคุณพี่ใหญ่!” อวี๋เซียนกำหมัดแสดงความขอบคุณแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
หายวับไปราวกับสายลม แวบเดียวก็ไร้เงาของนางแล้ว
นางเป็นคนตรงไปตรงมาอย่างนี้เสมอ เซี่ยผิงกั่งไม่ได้รู้สึกว่านางไม่มีมารยาท ตรงกันข้ามเขารู้สึกว่าคนๆ นี้คบหาได้ง่าย ตรงประเด็น ไม่ต้องคิดมาก ไม่เหนื่อย!
หนอนแห้งไม่ได้หาซื้อได้ง่าย
อวี๋เซียนออกไปแล้ว นางก็เดินหาไปทั่ว แต่หลังจากค้นหาเป็นเวลานาน นางก็ไม่พบสิ่งที่ต้องการ
ไม่เพียงแค่นั้น หลังจากที่น
