างเหน็ดเหนื่อยมาสองชั่วยามแล้ว ทันทีที่นางนั่งพักก็มีใครคนหนึ่งมาอยู่ตรงหน้านาง
นางไม่เคยเห็นคนผู้นั้นมาก่อน
“ข้าจำเจ้าได้” แม่นางโจวมองอวี๋เซียน “คราวก่อนข้าเห็นเจ้าอยู่กับแม่นางเซี่ยและสะใภ้เฝิงหยิงเหนียง ตอนนั้นข้าก็รู้สึกว่าคุ้นหน้าเจ้าแล้ว…”
“ข้าไม่เคยพบเจอเจ้ามาก่อน เจ้าจำคนผิดแล้ว” อวี๋เซียนกัดฟันพูดด้วยแววตาสั่นไหว
“เจ้าโกหก” แม่นางโจวขมวดคิ้ว “ข้าต้องเคยเห็นเจ้ามาก่อน เจ้า…เจ้า…”
ก่อนที่นางจะพูดจบ อวี๋เซียนก็ไม่กล้ากินอาหารที่สั่งมา นางรีบวางเศษเงินเอาไว้ แล้วรีบออกไปทันที
นางเองก็รู้สึกคุ้นหน้าแม่นางน้อยคนนั้น
นางอยู่ในเมืองหลวงไม่ได้รู้จักคนมากนัก หากไม่ใช่คนตระกูลเซี่ยก็เป็นคนตระกูลเวิน จะให้นับก็น่าจะเป็นญาติตระกูลโจวพวกนั้น
แต่คนผู้นี้จะเป็นน้องสาวสายรองหรือว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องฝั่งบิดาเขา นางก็จำไม่ได้แล้ว
นางเคยมาแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเมื่อหลายปีก่อน ผ่านไปนานขนาดนั้นรูปร่างหน้าตาของแต่ละคนก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว นางไม่สามารถแยกแยะได้เลย แต่นางกลัวว่าสาวน้อยคนนั้นจะจำนางได้ แล้วจะไปบอกตระกูลโจว นางต้องมีปัญหาแน่!
ทันทีที่อวี๋เซียนจากไป แม่นางโจวก็อดเอามือตบหน้าผากตนเองไม่ได้ “ข้าเคยเห็นนางจริงๆ แต่ทำไมถึงนึกไม่ออกนะ…”
“เฉี่ยวเอ๋อร์ เจ้าจำได้ไหม” แม่นางโจวมองสาวใช้ข้างกายพลางเอ่ยถาม
