ต่ปรมาจารย์เดินทางไปทั่วทุกสารทิศเพื่อสัมผัสประสบการณ์ชีวิตในยุทธภพ มันจะต้องน่าตื่นเต้นมากกว่าแน่ๆ
หรือว่า…นางจะกลับไปพูดกับเซี่ยผิงกั่งสักหน่อย หากให้เวลานางสักครึ่งหนึ่งในแต่ละเดือนแล้วอุทิศให้กับปรมาจารย์ อย่างนั้นได้ก็ดี
อวี๋เซียนฝันหวานทีเดียว
หลังจากที่อวี๋เซียนออกจากบ้านตระกูลเวินอย่างรวดเร็ว นางก็ติดตามเซี่ยเฉียวไป วันนี้นางก็ออกจากบ้านมาด้วยรถม้า จึงนั่งรถม้าก็ตามหลังไป
พอเซี่ยเฉียวออกมาจากบ้านตระกูลเวินแล้ว จู่ๆ นางก็นึกอะไรขึ้นมาได้ นางมองไปยังวิญญาณเร่ร่อนอยู่นอกบ้านตระกูลเวิน และในที่สุดสายตาของนางก็จับจ้องไปที่วิญญาณตนหนึ่งในนั้น
วิญญาณตนนั้น…มีคราบน้ำเต็มไปหมด
มันห้อยอยู่ข้างบ่อน้ำข้างถนน
“เจ้าอยู่ที่นี่ทุกวันไหม” เซี่ยเฉียวลงจากรถม้าแล้วเดินไปถามด้วยใบหน้าสงบ
วิญญาณตนนั้นมองเซี่ยเฉียวเล็กน้อยจากนั้นก็มองซ้ายและขวา แล้วก็ชี้ที่ตัวเองด้วยสีหน้างุนงง และหลังจากที่เห็น เซี่ยเฉียวพยักหน้า วิญญาณก็พูดติดอ่างว่า “ชะ ใช่ อยู่ อยู่ที่นี่ เจ้า เจ้าคงไม่ได้คิดจะมาปิด ปิดปากบ่อหรอกนะ?”
“ไม่ใช่” เซี่ยเฉียวส่ายหน้า
วิญญาณโล่งออกและไม่ได้รู้สึกประหม่าขนาดนั้นแล้ว “โชคดีที่ไม่ใช่…เขื่อนที่ข้าจมน้ำตายตอนนั้นถูกถมเสียแล้ว กว่าข้าจะพบที่ที่สงบๆ ไม่ต้องแย่งชิงกับวิญญาณตนอื่นไม่ง่ายเลย…เจ้าไม่ได้มาปิดบ่อ แล้วเจ้ามาทำอะไร”
“ข้าอยากจะถามอะไรเจ้าหน่อย” เซี่ยเฉียวเห็นท่าทางค่อนข้างไร้เดียง
