จะตายอยู่แล้ว ขอให้เจ้าไปบอกนางให้หน่อยว่าอย่างทำอย่างนั้นอีก กว่าข้าจะหาบ่อน้ำได้ไม่ง่ายเลย…” วิญญาณเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“…” เซี่ยเฉียวพยักหน้าตอบรับด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน
ไม่ค่อยจะสะอาดเท่าไรนะ
วิญญาณมีความสุขมากขึ้น “แม่นางที่เจ้าพูดถึงพูดอะไรอีกเล็กน้อยก่อนจะจากไป นางบอกว่านางโกรธมากที่ผู้หญิงจากบ้านนอกคนหนึ่งสามารถเหยียบย่ำหัวใจของนางได้ จากนั้นสาวใช้ผู้นี้ก็พูดว่า บางทีหญิงบ้านนอกคนนั้นอาจจะโชคดีก็ได้ ไม่สู้ไปหาผู้วิเศษมาดูดวงชะตาให้จะดีกว่า และสาวใช้ก็แนะนำหมอดูให้คนหนึ่ง โดยบอกว่าเขาศักดิ์สิทธิ์มาก
“ใคร” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ว่ากันว่าเป็นนักพรตที่มีชื่อว่าหลิวหมิง เขาสามารถปรุงยาได้ ดูดวงได้แม่นมาก แต่เขาอยู่ชานเมือง จากนั้นพวกนางก็จากไป” วิญญาณพูดทุกอย่างที่รู้
หลังจากที่เขาพูดจบเซี่ยเฉียวก็มองไปที่หวนเอ๋อร์
หวนเอ๋อร์ผู้นี้ไม่เคยพูดมาก่อนว่านางพาท่านหญิงออกนอกเมืองไป
“เจ้าเคยออกไปนอกเมือง? แล้วนักพรตหลิวหมิงเป็นใคร” เซี่ยเฉียวถามทันที
พอนางพูดอย่างนั้น หวนเอ๋อร์ก็ตกใจจนหน้าซีดทันทีพลางมองนางด้วยสีหน้าเหลือเชื่อก่อนจะร้องไห้ออกมา “พวกเราจะออกไปหานักพรตคนหนึ่ง ข้าได้ยินเพื่อนของข้าบอกว่ามีนักพรตคนหนึ่งที่นอกเมืองเก่งกาจมาก เขามีโชคลาภเล็กๆ น้อยภายใต้คำชี้แนะของนักพรตคนนั้นด้วย ข้าอยากจะปลอบโยนคุณหนู แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร แล้วจู่ๆ ก็นึกถึงนักพรตคนนั้นขึ้นมา…”
“ข้าคิดว่า ต่อให้
