ณฑิตอ่อนแอที่เต็มไปด้วยคำพูดยากๆ ฟังไม่เข้าใจ
“อันที่จริงๆ แล้วเขาแค่แสดงออกว่าอ่อนโยนเท่านั้น แต่เขาไม่ใช่คนที่คนอื่นจะมารังแกได้ ในวันแต่งงานของเรา ท่านหญิงยังมาอยู่ที่หน้าห้องของเรา แล้วสั่งให้บ่างหญิงชราไล่คนนอกออกไป การกระทำเช่นนั้นทำให้หลันเฉิงโกรธมาก” เฝิงหยิงหยิงรีบเล่าต่อไป
“จากที่เจ้าพูด มีความเป็นไปได้มากทีเดียวที่วิญญาณของคนคนนี้จะอยู่ในบ้านหลังนี้” เซี่ยเฉียวดูจริงจัง
เฝิงหยิงหยิงทำหน้าแปลกๆ
คงจะไม่อยู่ในบ้านนางจริงๆ หรอกนะ?
นางอยากให้ปรมาจารย์ตามหานางให้โดยเร็ว แต่หากวิญญาณของท่านหญิงยังคงวนเวียนอยู่ข้างกายหลันเฉิง…
แค่คิดจินตนาการเกี่ยวกับเรื่องนี้ เฝิงหยิงหยิงก็รู้สึกอึดอัดและห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที
นางทั้งโกรธและรู้สึกหมดแรง
“ปรมาจารย์…” เฝิงหยิงหยิงร้องขอความช่วยเหลือทันที
น้ำเสียงของนางนุ่มนวลอ่อนโยน แต่โชคดีที่นางไม่ใช่ผู้ชาย มิฉะนั้นต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟนางก็ต้องช่วยอย่างแน่นอน
“ช่วยพาข้าไปดูที่ห้องนอนและห้องทำงานของพวกเจ้าหน่อยได้ไหม ขอแค่เป็นที่ที่ใต้เท้าเวินมักจะเหยียบย่างไปเป็นประจำก็ต้องพาข้าไปดูให้หมด” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างกังวล
บ้านของเวินหลันเฉิงค่อนข้างสะอาด นอกจากวิญญาณเร่ร่อนที่ไม่มีสติบางตนแล้ว วิญญาณที่ทำตัววุ่นวายพวกนั้นไม่มีปรากฏให้เห็นเลยสักตน
ถึงอย่างไรเวินหลันเฉิงก็เป็นจอหงวน ร่างกายของเขามีพลังของบัณฑิตนักวิชาการ ประกอบกับความมีคุณธรรมสูงส่งของเขา
