เขาจึงมีพลังยับยั้งวิญญาณอยู่บ้าง ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ได้มากมายอะไร และเทียบไม่ได้กับปราณมังกรอยู่แล้ว
จิตวิญญาณที่มีชีวิตนั้นแตกต่างจากวิญญาณ จึงไม่ต้องพูดถึงเรื่องการยับยั้งอะไร
“แน่นอน” เฝิงหยิงหยิงตอบทันที
นางนำเซี่ยเฉียวเดินไปที่เรือนหลังโดยไม่ต้องคิดอะไรมากมาย
ภายในเรือนนั้นประณีตงดงามมากโดยไม่ได้ฉูดฉาดบาดตามากเกินไป ภายในห้องนอนก็งดงามขึ้นไปอีก เนื่องจากพวกเขาเพิ่งจะแต่งงานไปได้ไม่นาน จึงยังพอจะเห็นสีแดงสดประดับตกแต่งอยู่บ้าง แต่นอกเหนือจากเทียนสีแดงและผ้าม่านสีแดงแล้ว ส่วนที่เหลือทั้งหมดต่างก็เป็นสีพื้นๆ ที่ดูดี
เซี่ยเฉียวกวาดตามองก่อนจะส่ายหน้า “ไม่มี”
“ดีจัง” เฝิงหยิงหยิงโล่งใจ “อย่างนั้นก็ไปดูที่ห้องหนังสือเถอะ หากนางอยู่ที่ห้องหนังสือ ข้ายังพอรับได้หน่อย”
นางมักจะช่วยสามีฝนหมึก ในห้องหนังสือพวกเขาไม่เคยทำสิ่งที่ไม่เหมาะสม แต่พวกเขาก็มักจะทำตัวรักใคร่สนิทสนมกันเป็นปกติยามอยู่ด้วยกัน หากท่านหญิงเห็นอย่างนั้นแล้ว แม่นางอาจจะยอมตัดใจแล้วก็ได้
อย่างไรก็ตาม นอกจากหนังสือที่เรียงเป็นแถวพวกนั้นแล้ว ในห้องหนังสือก็ยังไม่มีกลิ่นอายของจิตวิญญาณอื่นเลยนอกจาก
หลังจากนั้นเฝิงหยิงหยิงก็นำนางเดินไปเกือบทั่วบ้านตระกูลเวิน
บ้านของตระกูลเวินไม่ได้ใหญ่โต ดังนั้นพวกนางจึงใช้เวลาไม่นานเพื่อเดินจนทั่ว แต่สุดท้ายกลับไม่พบอะไรเลย
ท่านหญิงไปอยู่ที่ไหนกันแน่
