งตาของเฝิงหยิงหยิงเป็นประกาย “เชิญปรมาจารย์ตามสบาย ไม่ทราบว่าข้าจะอยู่ดูด้วยได้หรือไม่”
เซี่ยเฉียวพยักหน้า
เฝิงหยิงหยิงรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย จากนั้นนางก็เหลือบมองไปที่รัชทายาท ถึงอย่างนั้นนางก็ยังค่อนข้างวิตกเล็กน้อยและลังเลที่จะพูด
เมื่อเซี่ยเฉียวเห็นนางเป็นเช่นนั้นก็ยิ้มและเอ่ยว่า “ฮูหยินเวินอยากจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ วันนี้เป็นความผิดของข้าต่างหากที่มารบกวนเจ้า…”
“ปรมาจารย์โม่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ข้าเคยได้ยินมาก่อนว่า ท่านมีความสามารถเก่งกาจ วันนี้ได้พบท่านด้วยตัวเองจึงอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ อีกอย่าง…วันนี้เพื่อนสนิทของข้าก็อยู่ด้วย เวลานี้นางอยู่ที่เรือนหลังตามลำพังคนเดียว นางเองก็รู้สึกชื่นชมคนอย่างท่านมานานแล้ว ดังนั้น…ข้าจึงคิดว่าจะสามารถเชิญเพื่อนข้าออกมาดูด้วยกันได้หรือไม่” เฝิงหยิงหยิงเอ่ยอย่างระมัดระวังในความตื่นเต้น
“เพื่อนสนิท?” เซี่ยเฉียวชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นความคิดก็ผุดขึ้นมา
คงจะไม่ใช่…อาจารย์อวี๋หรอกนะ?
แต่นางไม่อาจปฏิเสธคำขอนี้ของเฝิงหยิงหยิงได้ เซี่ยเฉียวจึงพยักหน้า “ย่อมได้อยู่แล้ว”
“ข้าจะรอท่านข้างนอก” รัชทายาทกลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อนที่จะออกไปที่รถม้า
เวินหลันเฉิงไม่อยู่บ้าน แม้ว่าเขาจะเป็นรัชทายาท แต่เขาก็ยังเป็นคนนอกที่เป็นผู้ชายอยู่ดี หากต้องพบเฝิงหยิงหยิงแล้วต้องพบกับเพื่อนสนิทของนางอีก มันก็จะดูไม่ค่อยดีเท่าไร เขารออยู่ข้างนอกอย่างสงบดีกว่า
เซี่ยเฉียวเองก็เข้
