าใจและไม่ได้ห้ามอะไรเขา
พอเขาจากไป เฝิงหยิงหยิงก็โล่งใจทันที และรีบให้คนไปเชิญเพื่อนสนิทของนางมา
ไม่นานนักนางก็มาถึง
เป็นอาจารย์อวี๋อย่างที่คิดไว้ไม่ผิด!
เดิมทีอวี๋เซียนก็ยังงุนงงไม่เข้าใจว่าเฝิงหยิงหยิงจะให้นางออกมาพบแขกด้วยทำไม แต่ตอนนี้เมื่อนางเห็นคนที่อาบไปด้วยกลิ่นอายเซียนอย่างนี้แล้ว ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมาทันทีก่อนที่ก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปตรงหน้าเซี่ยเฉียวอย่างรวดเร็วและดุดัน!
เซี่ยเฉียวกำลังจะยิ้มให้นาง แต่แล้วอวี๋เซียนก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที “ท่านอาจารย์เซียน!”
“ก่อนหน้านี้ผู้น้อยไม่รู้ความ กลับสงสัยในความสามารถของท่าน หลายวันที่ผ่านมานี้ผู้น้อยรู้สึกเสียใจยิ่งนัก น่าเสียดายที่ข้าไม่ได้พบร่องรอยท่านอาจารย์เซียนอีก ข้ายังนึกว่าท่านเป็นเซียนไปแล้วเสียอีก! ตอนนี้ได้พบท่านอีกครั้ง ผู้น้อยก็ตายตาหลับแล้ว!”
“…” เซี่ยเฉียวตกใจยิ่ง นางรีบเบี่ยงตัวไปด้านข้าง ไม่กล้ารับการคารวะของนาง!
เฝิงหยิงหยิงอดอุทานออกมาไม่ได้ “สวรรค์ พี่หญิงอวี๋ นึกไม่ถึงเลยว่าผู้วิเศษที่ท่านพูดถึงคือปรมาจารย์โม่เองหรือนี่?! ท่านมีวาสนาจริงๆ!”
“ก็ใช่น่ะสิ!” อวี๋เซียนยังไม่ยอมลุกขึ้น ฝ่ามือเรียวยาวทั้งสองข้างของนางตบเข้าหากัน “ข้าโง่เอง! ในเมืองหลวงมีคนมากมายที่พูดว่าปรมาจารย์โม่เก่งกาจ ทำไมข้าถึงนึกไม่ถึงว่าปรมาจารย์โม่จะเป็นคนคนเดียวกับอาจารย์เซียนของข้ากันนะ!”
ตอนที่ 976 อายุสั้นลง
แววตาที่อวี๋เซียนมองปรม
