าจารย์โม่เต็มไปด้วยความร้อนแรง น้ำเสียงตรงไปตรงมานั้นทำให้เซี่ยเฉียวอดหน้าแดงไม่ได้
“รีบลุกขึ้นมาเร็ว…” เซี่ยเฉียวเองก็อยากจะคุกเข่าลงไปด้วยแล้ว
นางและอาจารย์อวี๋ก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ ตอนนั้นนางกลับปล่อยให้อาจารย์อวี๋ต้องถ่อมตัวเช่นนี้ นางรู้สึกไม่ดีจริงๆ
“อาจารย์เซียน นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ” อวี๋เซียนยังไม่ลุกขึ้น “ท่านไปมาไร้ร่องรอย ข้ากลัวว่าพริบตาเดียวท่านจะหายไปอีกแล้ว หลายวันมานี้ข้ามักจะนึกถึงท่านอาจารย์เซียนและรอคอยอยู่เสมอ หากข้าสามารถกราบท่านเป็นอาจารย์ได้…แม้จะเป็นศิษย์แค่ในนามก็ไม่เป็นไร ผู้น้อยจะต้องพยายามกตัญญูต่ออาจารย์เซียนให้ดีที่สุดเป็นแน่!”
“อย่านะ!” เซี่ยเฉียวตกใจ “ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้น…”
“ต้องถึงขนาดนั้นสิ โชคดีที่ได้อาจารย์เซียนช่วย ข้าถึงได้งานที่ดี ทั้งยังได้พบกับแม่นางเซี่ยและคุณชายเซี่ยอีก พวกเขาล้วนแต่เป็นคนที่สุดยอดทั้งนั้น พวกเขาช่วยข้าตามหาลูกพี่ลูกน้องของข้าด้วยนะ! จริงสิ อาจารย์เซียนหรือว่าท่านจำข้าไม่ได้ ตอนนั้นข้าแต่งตัวเป็นผู้ชายเดินอยู่ตามถนน…” อวี๋เซียนรีบทำท่าทางอย่างผู้ชายดุดัน พยายามแสดงลักษณะที่องอาจของตนเองออกมาให้นางเห็น
“ข้าไม่รับศิษย์หรอก เจ้ารีบลุกขึ้นมาเถอะ” เซี่ยเฉียวร้อนใจแล้วจริงๆ
“เป็นผู้น้อยที่ไม่ดี ทำให้ปรมาจารย์โม่โกรธ” อวี๋เซียนรีบลุกขึ้นทันที
นางไม่ได้ต้องการติดตามปรมาจารย์จริงๆ หรอก เพียงแต่นางเป็นคนตรงไปตรงมาอยู่เสมอ ในเม
