ื่อนางชอบและชื่นชมปรมาจารย์ นางจึงอยากแสดงออก ไม่อยากจะลังเลและพลาดโอกาสไป
แต่ในเมื่อปรมาจารย์ไม่เต็มใจรับศิษย์ นางเองก็จะไม่บังคับและจะยังกตัญญูต่อนางต่อไปเหมือนเดิม!
หากจะพูดขึ้นมา หลังจากที่ได้นางพบกับปรมาจารย์แล้ว นางก็โชคดีขึ้นเรื่อยๆ
ปรมาจารย์เป็นดาวนำโชคของนางจริงๆ
เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เจ้าไม่ควรคุกเข่าให้ข้า”
“ทำไมหรือ” อวี๋เซี่ยนตกตะลึงไป “ผู้น้อยเคารพนับถืออาจารย์…”
คุกเข่าแค่นี้ไม่ได้เสียเลือดเสียเนื้ออะไรเสียหน่อย
“มันไม่เหมาะสม” เซี่ยเฉียวดื้อดึง ส่วนเหตุผลก็คือ ข้อแรกเพราะทั้งสองเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน นางปิดบังตัวตนก็ไม่จริงใจพออยู่แล้ว หากนางยังหลอกให้อวี๋เซียนคุกเข่าให้อีก นางก็เป็นพวกต่ำช้าแล้ว อีกอย่าง…
ตอนที่นางคุกเข่าลง เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าตนเองแน่นหน้าอก บรรยากาศมันผิดปกติ บางที…นางอาจจะอายุสั้นลง?
“เช่นนั้นข้าจะไม่คุกเข่าแล้ว” อวี๋เซียนเองก็ไม่ชักช้าอืดอาด “ปรมาจารย์ วันนี้ท่านจะทำอะไรหรือ หากมีอะไรที่ข้าทำให้ท่านได้ก็ขอให้บอกได้ทันที”
นางตบหน้าอกตัวเอง
เซี่ยเฉียวเห็นนางทำอย่างนั้นก็รู้สึกไม่อยากมอง
อวี๋เซียนดู…หน้าตาดีและองอาจ แต่ท่าทางที่หยาบกระด้างของนางทำให้นางนึกถึงใบหน้าที่อัปลักษณ์ของพี่ชายใหญ่ ดังนั้นนางจึงไม่สามารถมองอวี๋เซียนตรงๆ ได้
แน่นอนว่าหากนางสวมเสื้อผ้าผู้ชาย มันจะดูสบายตามากกว่า แต่วันนี้นางสวมเสื้อผ้าสีชมพูที่ดูบอบบางและน่ารักอย่า
