งนั้น เมื่อประกอบกับการเคลื่อนไหวที่กล้าหาญและเปิดเผยเป็นอิสระ มันจึงดูเหมือนกับว่านางถูกเสือร้ายสิงร่างกระนั้น
เซี่ยเฉียวถอนหายใจ จากนั้นนางก็มองเฝิงหยิงหยิงก่อนจะเอ่ย “ใช่แล้ว ฮูหยินเวิน ข้าอยากจะถามเจ้าสักหน่อย วันที่เจ้าแต่งงานมีอะไรเหตุการณ์อะไรที่ผิดปกติเกิดขึ้นบ้างหรือไม่”
เฝิงหยิงหยิงหน้าแดง ดูเขินอายเล็กน้อย
“ไม่ทราบว่า…ที่ปรมาจารย์ถามถึงคือหมายถึง…สามีของข้าหรือ เขา เขาไม่มีอะไรผิดปกติ เพียงแต่เงอะงะซุ่มซ่ามไปหน่อย จึง จึงตกเตียงไปโดยไม่ระวัง” นางพูดจบก็หน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุก
“!!!” เซี่ยเฉียวแทบสำลัก
“ไม่ได้หมายถึงเรื่องพวกนั้น…” เซี่ยเฉียวอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก นางรู้สึกว่าเวลานี้เฝิงหยิงหยิงน่าจะเห็นนางเป็นท่านหมอคนหนึ่งไปแล้ว ดังนั้นไม่ว่านางจะถามอะไร แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องส่วนตัว นางก็จะพูดออกมาอย่างว่าง่าย
เฝิงหยิงหยิงกระบิดกระบวน “เช่นนั้นพวกท่านก็รีบๆ ลืมมันไปเถอะ…”
“…” ลืมไม่ลง
เซี่ยเฉียวหัวเราะแห้งๆ ออกมาเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “ในวันแต่งงานของเจ้า เจ้าได้เห็นแม่นางสูงศักดิ์ที่สวมเครื่องประดับล้ำค่าเต็มตัวที่คนอื่นเรียกว่าท่านหญิงบ้างหรือไม่”
