ื่องที่ศิษย์พี่ไหว้วานให้ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วนะ” จ้าวเสวียนจิ่งก้าวเข้าไปแล้วยัดกล่องใส่มือของเซี่ยเฉียว
“…” สายตาของพระชายาเขวไปเล็กน้อย
นาง…คิดมากไปแล้ว
นางยังนึกว่ารัชทายาทสุภาพมากเสียอีก แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะยังทรงเป็นเช่นเดิม คือไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
ไม่ใช่สิ รัชทายาทเคารพปรมาจารย์โม่คนนี้จริงๆ ซึ่งสามารถเห็นจากสายตานั้นว่าเขามองนางไม่เหมือนคนอื่น ไม่น่าแปลกใจเลยที่มีบางคนพูดว่าปรมาจารย์โม่ผู้นี้เป็นนังปีศาจที่เกือบจะเอาวิญญาณของรัชทายาทไปเสียแล้ว
อย่างไรก็ตาม นางรู้สึกว่าคนข้างนอกกำลังพูดจาไร้สาระ พวกเขาอายุต่างกันขนาดนี้จะเป็นไปได้อย่างไร
“ในเมื่อฝ่าบาทมีธุระกับปรมาจารย์โม่ เช่นนั้นข้าก็จะไม่รบกวนท่านปรมาจารย์แล้ว เชิญท่านทั้งสองตามสบาย” พระชายายิ้มเล็กน้อย แล้วสั่งให้สาวใช้สองคนคอยอยู่ปรนนิบัติ ส่วนตนเองก็นำคนอื่นจากไป
หากเป็นชาวบ้านธรรมดา รัชทายาทก็ควรเรียกนางว่าท่านป้าแล้ว แต่ถึงอย่างไรเขาก็คือครอบครัวของฮ่องเต้ นางจึงไม่กล้าแสดงบทบาทของผู้อาวุโส
เช่นเดียวกับบิดาของสามีนาง
นั่นคือท่านลุงของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แต่ในท้ายที่สุดเมื่อสมควรตายก็ต้องตายไม่ใช่หรือ
พระชายาเดินไปอย่างไว กระทั่งดูเหมือนนางกำลังหนีอะไรบางอย่าง มันทำให้เซี่ยเฉียวงุนงงเล็กน้อย “พระชายาดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากเจอเจ้าเท่าไรนะ หรือว่ามีความขัดแย้งอะไรกันมาก่อน”
“ความขัดแย้งน่ะไม่มีหรอก เพียงแต่ว่าไม่ว่าใครก
