ข้าใจ “ข้าจะไปดูท่านหญิงก่อน”
“ตกลง ได้โปรดตามข้ามา” พระชายารีบตอบรับและเดินนำไปทันที
พวกนางเดินไปยังเรือนหลังผ่านทางเดินในสวนเลี้ยวไปเลี้ยวมา หลังจากที่ผ่านไปสักพักก็มาถึงห้องส่วนตัว
ห้องนอนของจ้าวจยาหลิงนั้นไม่ธรรมดา
ข้างในมีของตกแต่งทุกประเภท หรูหรามาก และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ เมื่อเทียบกับห้องของนางในบ้านซอมซ่อของตระกูลเซี่ยแล้ว ผู้หญิงคนนี้เรียกได้ว่าเติบโตมาในรังทอง ไม่น่าแปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้นางหยิ่งยโสขนาดนั้น
แต่ในขณะนี้นางถูกมัดไว้กับเตียง
ดวงตาของนางเฉื่อยชาและถูกปิดปากเอาไว้
ท่านหญิงเห็นเช่นนั้น ความลำบากใจและความสงสารก็ฉายชัดบนใบหน้าของนาง
“ความจริงก็คือ…หากไม่ปิดปากไว้ เด็กคนนี้จะพูดจาเหลวไหลไร้สาระ หากมีใครได้ยินเข้า…” พระชายากลัวว่าเซี่ยเฉียวจะไม่เข้าใจ นางจึงรีบเริ่มอธิบาย
“ข้าเข้าใจแล้ว พระชายาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากกว่านี้” เซี่ยเฉียวแสดงความเข้าใจทันที
แม้ว่าจ้าวจยาหลิงจะเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้หญิงอยู่ดี
แค่ข่าวลือข้างนอกก็ไม่เป็นไรหรอก แต่เมื่อหญิงสาวผู้นี้ร้องตะโกนทุกวัน หมอที่เข้าๆ ออกๆ สาวใช้และบ่าวรับใช้ที่ดูแลนางอยู่ทุกวันต่างก็ได้ยินอะไรๆ ถึงเวลานั้นก็จะยิ่งยุ่ง
“เด็กคนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก เมื่อก่อนนางก็คิดว่าเซียวอวี้หรงหน้าตาดี แต่ตอนนั้นนางก็ไม่ได้จะเป็นจะตายขนาดนี้…” พระชายาถอนหายใจราวกับว่านางรู้สึกว่าคำพูดของนางไม่เหมาะสม แล้วเอ่
