ยว่า “แต่มันก็เป็นความชื่นชมเล็กน้อยเพียงเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับอย่างอื่น บุตรสาวของข้าเลื่อมใสนับถือรัชทายาทมาตั้งแต่เด็ก เมื่อนางรู้ว่ารัชทายาทอ่านหนังสือมาก ต่อมานางจึงชื่นชมพวกบัณฑิตอายุน้อยที่มีความสามารถอยู่บ้าง”
จ้าวจยาหลิงเป็นลูกพี่ลูกน้องฝั่งบิดาของรัชทายาท
นางมักจะเข้าวังบ่อยๆ และเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของฮองเฮามาก
อันที่จริงเวลานี้เซี่ยเฉียวเองก็รู้สึกตกใจกับสภาพของจ้าวจยาหลิง
ตอนที่เซี่ยเฉียวเห็นนางก่อนหน้านี้ นางเป็นอย่างไร
ร่าเริง มั่นใจในตัวเองสูง หยิ่งผยอง เวลาพูดจาก็มีความยโสและเอาแต่ใจ แม้จะน่ารำคาญบ้าง แต่นางดูอ่อนเยาว์ นับว่าเต็มไปด้วยพละกำลัง แต่ตอนนี้ดวงตาทั้งคู่ของนางไร้แวว ริมฝีปากของแตกและมีเลือดออก ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิง และเอียงศีรษะเหมือนคนที่สติไม่สมประกอบ
เซี่ยเฉียวก้าวเข้าไปและเอามือแตะหน้าผากของนาง
ไม่มีการตอบสนองเลยแม้แต่น้อย
“เป็นเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้ว” เซี่ยเฉียวถาม
ตอนที่ 970 ตอบแทนอย่างดี
พระชายาคิดอย่างรอบคอบ จากนั้นก็เอ่ยตอบ “ประมาณเกือบหนึ่งเดือนได้แล้วล่ะ นักพรตจากวัดอวี้ซวีบอกว่า หากท่านยังไม่กลับมาในช่วงกลางเดือนนี้ เขาก็ต้องมาแก้ไขเองแล้ว และบอกว่าโรควิญญาณออกจากร่างนี้ไม่ควรจะทิ้งไว้นาน ควรจะจัดการให้เรียบร้อยภายในสี่สิบเก้าวัน มิฉะนั้นก็อาจจะช่วยไม่ได้”
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าคนในจวนหย่งหลินอ๋องล้วนแล้วแต่รู้ความกันทั้งนั้น ยกเว้นก็แต่จ้าว
