มารถสนทนาปราศรัยด้วยได้
ตอนที่เซี่ยเฉียวตามหาจ้าวเสวียนจิ่ง เขากำลังรับคำอบรมสั่งสอนจากอาจารย์อยู่พอดี
เมื่อเขารู้ว่านางมาจึงไปที่เรือนตะวันออก
จ้าวเสวียนจิ่งสาวเท้ารีบเร่งแต่เบากริบกลับไปอย่างสง่างาม
“อย่าหาว่าข้ามีเรื่องดีๆ แล้วไม่คิดถึงเจ้านะ” เซี่ยเฉียวเห็นเขาแล้วก็เอ่ยขึ้นทันทีด้วยดวงตาเร่าร้อน “วันนี้ข้ารับงงานมางานหนึ่ง จำเป็นต้องตามหาพู่กันด้ามหนึ่ง”
หากจ้าวเสวียนจิ่งช่วยนางตามหาพู่กัน เขาก็จะได้รับบุญกุศลไปด้วยส่วนหนึ่ง
นอกจากนี้ หากต่อไปนางมีเรื่องอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือจากเขาก็จะให้เขาช่วยนางให้มากๆ หน่อย เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนของนาง นางก็ยังหวังว่าเขาจะดีขึ้นเรื่อยๆ
“พู่กันอะไรถึงทำให้ศิษย์พี่ต้องลำบากมาถึงที่นี่ได้” ดึกขนาดนี้แล้วแต่นางก็ยังรีบเร่งเดินทางมาที่นี่
มันจะต้องมีความสำคัญอย่างยิ่ง
“พู่กันชื่อจิงลั่วไป๋เสวี่ย เป็นของที่ราชวงศ์ก่อนทิ้งไว้ เจ้าเคยได้ยินเรื่องนี้หรือไม่ หากเจ้าไม่เคยได้ยินก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เจ้าเข้าวังไปดูให้หน่อยได้หรือไม่ว่าพู่กันนั้นยังอยู่ในคลังหรือว่ามอบให้ใครไปแล้ว…” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเร็วขึ้นเล็กน้อย
จ้าวเสวียนจิ่งเห็นท่าทางกังวลร้อนใจของนางก็รู้แล้วว่าเรื่องนี้สำคัญมาก
“เหมือนจะเคยได้ยิน แต่มันก็เป็นเรื่องที่นานมากๆ แล้ว พรุ่งนี้ข้าจะให้ฝ่ายกิจการภายในตรวจสอบดู ท่านไม่ต้องร้อนใจ” จ้าวเสวียนจิ่งรีบเอ่ยทันที
ตอนที่ 966 ความนัย
