แต่ที่บ้านก็จะได้มีคนแบ่งข่าวสารน้อยไปอีกหนึ่งคน”
“ตอนนี้ข้าจากไปแล้ว ท่านแม่เองก็ไม่ต้องเสียใจ ถึงอย่างไรสิ่งที่ข้าติดค้างท่านพ่อท่านแม้ ข้าก็ใช้คืนให้หมดแล้ว…”
วิญญาณพูดจบก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
เซี่ยเฉียวเอาคำพูดของนางไปถ่ายทอดต่อทุกคำทุกประโยค
ฮูหยินผู้นั้นได้ยินแล้วก็อึ้งไป
ร่างของนางสั่นเทา
“ตอนนี้ลูกสาวของเจ้าทวงเงินจำนวนนั้นมาคืนให้เจ้าแล้ว ก็นับได้ว่านางได้ชดใช้บุญคุณที่พวกเจ้าเลี้ยงดูมา ท่านเองก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเสียใจไป แล้วใช้เงินนี้ดำเนินชีวิตต่อไปให้ดี” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างไร้น้ำใจ
นางเองก็ไม่สามารถเข้าใจความคิดของฮูหยินผู้นี้ได้
คนหลอกลวงคือปรมาจารย์หม่าผู้นี้ แต่จะเชื่อหรือไม่ก็ต้องขึ้นอยู่กับพวกนางเองไม่ใช่หรือ
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม การขายลูกสาวออกไปในที่แบบนั้น…ก็เป็นการกระทำที่ไร้หัวใจที่สุดที่คนในครอบครัวจะทำต่อกันได้แล้วกระมัง
วิญญาณเด็กสาวตนนี้ใจดีมากแล้ว หากนางคิดไม่ได้ เกรงว่าจะกลายเป็นวิญญาณแค้น และทำร้ายคนในครอบครัวให้ตายตามกันไปในทันทีเพื่อแก้แค้น
“นาง นางก็ลูกสาวของข้าเหมือนกัน ข้าไม่…” ฮูหยินผู้นั้นร้องไห้พลางและพูดครึ่งๆ กลางๆ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าที่สงบนิ่งของปรมาจารย์ นางก็หยุดนิ่งไปทันที
อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิด หรืออาจจะเพราะกลัวเวรกรรมตามสนอง
นางจึงไม่กล้าพูดอะไรต่อไปอีก
นางมีลูกมาก ตอนที่เกิดเรื่องครอบครัวของนางก็มีทั้งเด็กทั้งคนแก่
