แค่ตำลึงเดียว ก่อนหน้านี้เขาก็เคยได้จากผู้วิเศษโม่มาหนึ่งตำลึง ตอนนี้เขาก็ควรจะคืนกลับไปให้นางจริงๆ นั่นแหละ!
เขาหยิบเงินออกมาวางไว้ในมือเซี่ยเฉียวอย่างตรงไปตรงมา
เซี่ยเฉียวรับเงินมาแล้ว จากนั้นก็เอ่ยกับเขาตรงๆ “เคราะห์ภัยของเจ้าคราวนี้ผ่านไปแล้วครึ่งหนึ่ง ดวงตาทั้งคู่ของเจ้าจะไม่เป็นอะไรแล้ว และสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ แต่ก็ยังต้องทนลำบากตอนแก่อยู่ดี”
“…” ปรมาจารย์หม่าตื่นตระหนกทันที
ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนอยู่ดีมิใช่หรือ
แค่ช่วยเรื่องดวงตาของเขาไว้ได้?
“แล้วข้าควรทำอย่างไร ปรมาจารย์ท่านพูดมาได้เลยว่าต้องการเงินเท่าไร…”
“ก่อนหน้านี้ข้ามีวาสนากับเจ้า แต่ตอนนี้วาสนาสิ้นสุดแล้ว จะเงินเท่าไรก็ไม่เหมาะ” เซี่ยเฉียวขึ้นรถม้าที่จอดอยู่ข้างทางอย่างสง่างาม แล้วจากไปทันที
ปรมาจารย์หม่ายังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยความตกตะลึง
ทันทีที่ผู้วิเศษโม่จากไปก็มีตำรวจมารวบตัวเขา
หลอกลวงเอาทรัพย์สิน ทำร้ายชีวิตคน ย่อมต้องพบเจ้าหน้าที่ทางการ แม้ว่าความผิดของเขาจะไม่ถึงกับต้องโทษถึงชีวิต แต่อย่างน้อยก็ต้องโดนโบยและคุมขังสักสองสามปี
