หยินอย่างหน้าด้านๆ แล้วหยิบเงินออกมาสามสิบตำลึง “ข้าได้ยินว่าสถานการณ์ของพวกเจ้าน่าเวทนา คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าข้าคืนเงินจำนวนนี้ให้พวกเจ้าจะดีกว่า ตอนนั้นข้าเก็บเงินจากเจ้าไปยี่สิบตำลึง ตอนนี้ให้เจ้าเพิ่มอีกสิบตำลึงไว้ใช้จ่าย”
ฮูหยินได้ยินเช่นนั้นก็ตกตะลึงไป
ทำไมต้องเอาเงินมาให้นางด้วย
“ทำ…ทำไมตอนนั้นเจ้าต้องหลอกลวงพวกเราด้วย สามีของข้าไม่รอด…” ฮูหยินตัวสั่นเทาเล็กน้อย
“ใครบอกว่าข้าหลอกเจ้า มันเป็นเพราะบรรพบุรุษของเจ้าไม่ได้มีบุญมากพอต่างหาก ดังนั้นต่อให้เจ้าขายลูกออกไป สามีของเจ้าก็ยังไม่รอด ตอนนั้นข้าก็พยายามอย่างสุดความสามารถแล้วเหมือนกัน ข้าเองก็เสียบุญกุศลไปมากเพราะเรื่องของพวกเจ้า ลูกของเจ้าถูกขายออกไปแล้วก็ไปตายอยู่ข้างนอก ไอแค้นของนางก็ยังมาล้อมรอบตัวข้า ข้าคิดผิดจริงๆ ที่ช่วยพวกเจ้า!” ปรมาจารย์หม่าถอนใจ
เขาลืมไปหมดแล้วว่าเมื่อวานตนเองอ้อนวอนคนอื่นอย่างไร
การเสแร้งของเขากลายเป็นนิสัยเสียแล้ว มันเปลี่ยนไม่ได้
และเมื่อวิญญาณที่อยู่ข้างๆ เขาได้ยินคำพูดพวกนั้นเข้าในเวลานี้ ดวงตาของนางก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
