ห้รัชทายาทขุ่นเคือง เรื่องนั้น…
แม้แต่เทพเซียนก็ไม่สามารถช่วยเขาได้
“เจ้าลองวิจารณ์ข้ากับศิษย์พี่ใหญ่ให้ฟังหน่อย” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ย
เจียงจิ้นลู่รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ได้ หัวใจของเขาโลดขึ้นมาอยู่ที่ลำคอทันที
ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกราวกับว่าตัวเขากำลังสอบเข้ารับราชการในวังล่วงหน้ากระนั้น ซึ่งจะต้องกล่าวยกย่องความปรีชาสามารถของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันและราชวงศ์
รัชทายาทเป็นศิษย์พี่ของเขาก็จริง แต่จริงๆ แล้วทั้งสองเคยได้พบหน้ากันแค่ไม่กี่ครั้งเท่านั้น เพราะถึงอย่างไรรัชทายาทก็ทรงยุ่งมาก และมีพระราชกรณียกิจมากมายที่ต้องจัดการ
“ฝ่าบาท…รอบรู้บุ๋นบู๊ ห่วงใยประชาชน ผ่อนปรนเข้มงวด จิตใจแข็งแกร่ง ความสามารถยอดเยี่ยม…” แม้ว่าจะไม่ใช่บทความ แต่เจียงจิ้นลู่ก็ยังสามารถฝืนชมออกมาได้
“หึ…” จ้าวเสวียนจิ่งอดหัวเราะไม่ได้
เช่นเดียวกับเซี่ยเฉียว
“เจ้าว่าฐานะอย่างข้า มีใจที่รักชาวประชาและมีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม…หรือเจ้าคิดว่าข้ากำลังวางแผนอย่างลับๆ เพื่อแย่งชิงบัลลังก์และขับไล่เสด็จพ่อของข้าอย่างนั้นหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งถามพร้อมกับรอยยิ้ม
แข้งขาของเจียงจิ้นลู่อ่อนแรง เขาคุกเข่าลงทันที “ข้ามิกล้า!”
“ออกมาข้างนอกด้วยกัน ทั้งยังอาศัยอยู่ด้วยกันเช่นนี้ เจ้าก็เป็นศิษย์น้องเล็ก ในเมื่อข้าให้เจ้าพูด เจ้าก็ควรพูดออกมาด้วยความจริงใจ คำพูดเหล่านั้นของเจ้ากลับฟังแล้วรู้สึกเหนื่อย” จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ไม่ได้โกรธ เ
