ขาเหลือบมองเจียงจิ้นลู่ “ลุกขึ้นเถิด ข้าให้เจ้าพูดแค่นี้ เจ้าก็ตื่นตระหนกเสียจนเป็นอย่างนี้แล้ว ต่อไปยังต้องเรียนรู้อีกมากจึงจะได้”
เจียงจิ้นลู่เหงื่อผุดเต็มหน้า
เขาก็ไม่อยากคุกเข่า แต่คำว่า ‘แย่งชิงบัลลังก์’ เมื่อครู่นี้ทำให้เขากลัวจริงๆ
หลังจากเจียงจิ้นลู่ยืนขึ้น เขาก็เช็ดเหงื่อและคิดอย่างรอบคอบ
และมองจากมุมมองของศิษย์น้อง…
“ข้าได้ยินมาจากอาจารย์ว่า…ศิษย์พี่เฉลียวฉลาดตั้งแต่เด็ก ตอนที่เข้าสำนักก็มีความรู้ความสามารถเต็มเปี่ยมอยู่แล้ว แต่พรสวรรค์นี้ใช่ว่าจะหล่นลงมาจากฟ้า แต่เป็นเพราะความพยายามของศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่มีชาติกำเนิดสูงส่ง แต่จิตใจใฝ่เรียนนั้นยังแข็งแกร่งยิ่งกว่าศิษย์ที่มาจากครอบครัวยากจนอย่างข้าเสียอีก ศิษย์พี่เข้มงวดกับตัวเองมาก ไม่ว่าจะเป็นการเล่าเรียนเพราะความชอบหรือเรียนเพื่อประชาชน ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยหย่อนยานมาเป็นเวลาหลายปี นี่คือสิ่งที่ศิษย์น้องนับถือเลื่อมใสมากที่สุดมาตลอด” เจียงจิ้นลู่พยายามพูดออกมาจากใจจริง
“บางทีก็อาจเป็นเช่นนั้น ช่วยไม่ได้ที่เกิดมาเฉลียวฉลาด แค่ใช้ความคิดสักนิด คนอื่นก็ตามไม่ทันแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งถอนหายใจเบาๆ
“…” มุมปากของเจียงจิ้นลู่กระตุกเล็กน้อย
คนอื่นๆ รวมทั้งเขาด้วยสินะ?
อย่างไรก็ตาม เขาเองก็ถือว่ามีพรสวรรค์ในการเรียนมากอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นอาจารย์คงไม่รับเขาเป็นศิษย์ แต่…ศิษย์พี่รัชทายาทนั้นยิ่งไม่มีใครเทียบได้จริงๆ
ตอนที่ 954 คิดหาท
