รือไม่…แต่…นางทนไม่ได้จริงๆ…มันเหลืออยู่แค่ไม่กี่หยด และตอนนี้นางก็ยากจนขนาดนี้ นางประหยัดเอาไว้ดีกว่า แล้วให้เขาไปหามาเอง!
พวกเขาคุยไปคุยมาก็เดินไปถึงโถงรับแขก
จากนั้นก็เชิญหมอดูผู้นั้นเข้ามา
หมอดูเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ยิ่งเขาเดินเข้าไป เขาก็ยิ่งเชื่อในความสามารถของปรมาจารย์โม่อย่างไม่มีข้อสงสัย
หากนางไม่ใช่ปรมาจารย์ก็คงไม่สามารถอยู่บ้านแบบนี้ได้หรอกกระมัง!
เมื่อเขาเห็นปรมาจารย์ตัวจริง หมอดูผู้นั้นก็มีท่าทีสงบลง จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงทันที “เป็นข้าน้อยที่ตามืดบอด และล่วงเกินท่าน หวังว่าปรมาจารย์จะไม่ถือสาข้าน้อย!”
“ไม่เป็นไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างไม่แยแส “เจ้ามาหาข้าเพราะอยากให้ข้าช่วยขจัดเคราะห์ภัยให้?”
“ขอรับ!” หลังจากชายชราลุกขึ้น เขาก็พูดด้วยตัวอันสั่นเทา “วันนี้ข้าโชคร้ายถูกคนทุบตีจนมือบาดเจ็บ และเสียเงินไปจำนวนหนึ่ง เงินนี้…ไม่สำคัญหรอก แต่ข้านึกถึงที่ปรมาจารย์บอกว่า ลูกชายของข้า…ลูกชายของข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ข้าไม่อยากให้เขาที่อยู่ในปรโลกต้องลำบาก จึงขอให้ท่านปรมาจารย์ช่วยคิดหาทาง”
