ห้เจ้าลำบากใจแล้ว” เซี่ยเฉียวแค่นเสียงออกมาเล็กน้อย
“ศิษย์พี่เป็นคนพิเศษที่สุดที่ข้าเคยพบมาจริงๆ” เจียงจิ้นลู่พูดด้วยความจริงใจ
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าคำว่า ‘พิเศษ’ ของเขาไม่ได้เป็นตัวแทนของคำที่ดี แต่สำหรับเด็กคนนี้แค่นี้ก็ดีแล้วล่ะ
“เจ้าเชื่อว่ามีวิญญาณในโลกนี้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอย่างช้าๆ
“เชื่อ…กระมัง” เจียงจิ้นลู่เองก็รู้สึกขมขื่น “แต่…หากมีโอกาส ข้าก็อยากจะเห็นด้วยตัวเองสักครั้ง”
“ได้สิ เจ้าไปหาน้ำตาวัวมาด้วยตัวเอง แล้วข้าจะเปิดดวงตาให้เจ้าเห็นสักครั้ง” เซี่ยเฉียวเอ่ยทันที
“น้ำตาวัว?” เจียงจิ้นลู่สงสัยเล็กน้อย
“จะต้องเป็นวัวแก่ที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิต และน้ำตาไหลออกมาก่อนตาย” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริม “วัวแก่ที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต ข้าได้ยินมาว่ามันจะคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของตัวเองก่อนที่มันจะตาย ดังนั้นน้ำตานั้นจึงไหลออกมาจากความเสียใจอย่างที่สุด หลังจากที่ข้าได้น้ำตาวัวมา ประกอบกับตัวยาอีกหลายชนิด แล้วนำมาทาบนเปลือกตา เจ้าก็จะได้เห็น…โลกอีกใบที่ต่างออกไป”
จิตใจของเจียงจิ้นลู่ค่อนข้างซับซ้อนหลังจากที่เขาได้ยินอย่างนั้น
วัวแก่ที่ทำงานหนักมาตลอดชีวิต… ได้ยินแล้วเขาก็รู้สึกสงสารมัน
“ข้าจะพยายามหามาให้ได้” เจียงจิ้นลู่พยักหน้าอย่างจริงจัง
แค่เพราะลมและแสงเทียนพวกนั้นทำให้เขาเชื่อไม่ได้!
เขาจะต้องเห็นด้วยตาตัวเอง!
เมื่อเห็นว่าเขาดื้อแค่ไหน เซี่ยเฉียวก็ลังเลที่จะให้น้ำตาวัวเขาสักหยดห
