อของข้านี่สิ วันนี้ข้าต้องเลือดตกยางออก หากปรมาจารย์ไม่ช่วยข้าแก้ไขหายนะนี้ ข้าคงกินไม่ได้นอนไม่หลับ…”
“ผู้วิเศษโม่ของพวกเราบอกแล้วว่า ให้เจ้าได้รับบทเรียนบ้างจะได้เข้าใจอะไรขึ้นมาหน่อย จะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไร ยังไม่เข้าใจอีกหรือ” บ่าวรับใช้ท่าทางจริงจัง
เจียงจิ้นลู่ที่อยู่ไม่ไกลมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ตลอด
ยิ่งมองเขาก็ยิ่งสับสน
วันนั้นศิษย์พี่ใหญ่ยังต้องให้เงินเขาเพื่อจะทำนายดวงชะตาให้เขา พอมาวันนี้เขามาหานางถึงที่ แต่นางกลับไม่อยากพบ?
เขาลองคิดให้ดี
เขาก็คิดว่ากระบวนท่านี้ของศิษย์พี่ใหญ่น่าจะเป็นการถอยเพื่อรุก ชายชราผู้นี้เจ็บตัวแล้วยังเสียเงิน คงกำลังตื่นตระหนกลนลาน จึงไม่ได้สังเกตเห็นอะไรพวกนี้
เขาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก็เดินออกไป “มีอะไรกันหรือ”
“คุณชายเจียง” บ่าวรับใช้รีบทำความเคารพเขาทันที
แววตาของชายชราเป็นประกายทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น “ข้าจำเจ้าได้ วันนั้นเจ้ากับผู้วิเศษโม่มาทำนายดวงให้ข้าด้วยกัน ตอนนั้นเจ้ายังอุ้มไก่แจ้ตัวหนึ่งอยู่ด้วย!”
“…” สีหน้าของเจียงจิ้นลู่แสดงออกว่าเขาไม่อยากนึกถึงภาพฉากนั้น
“คุณชาย ท่านช่วยพาข้าไปพบปรมาจารย์หน่อยได้หรือไม่! เคราะห์ของข้ามาแล้ว! ยังมีลูกชายของข้า…ข้ายอมรับว่า ข้ามีลูกชายคนหนึ่งจริงๆ ตอนสามขวบเขาก็เสียชีวิตไป ต่อมาข้าก็ไม่มีลูกอีก หลายปีมานี้ข้าอยู่ตัวคนเดียว อันที่จริงแล้วต่อไปข้าจะตายหรือไม่ตายก็ไม่เป็นไรหรอก แต่…ลูกชายของข้า ลูกช
