รบ้าง
“ในเมื่อศิษย์น้องเอ่ยปาก เราก็ไปหาเขากัน” เซี่ยเฉียวปัดไม้ปัดมือ เช็ดมันอยู่สักครู่ แล้วเตรียมจะออกไป
“…” ง่ายขนาดนั้นเลยหรือ จริงๆ แล้วให้ชายชรารอข้างนอกก็ไม่เป็นไรหรอก…
เจียงจิ้นลู่เดินตามนางออกไปอย่างงงๆ
อย่างไรก็ตาม เซี่ยเฉียวหยุดชั่วคราวและหันมามองเขา “ในเมื่อข้าเห็นแก่หน้าเจ้า ศิษย์น้องจะไม่รู้จักขอบคุณหน่อยหรือ”
“…”เจียงจิ้นลู่ใจสั่น “ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่!”
“ต้องอย่างนี้สิ เวลาขอความช่วยเหลือใครก็ต้องมีท่าทีที่ถูกต้อง ถึงจะเป็นศิษย์ของอาจารย์ แต่ถึงอย่างไรต่อไปเจ้าก็ต้องอยู่ในราชสำนักเพื่อฝึกฝนฝีมือ พอถึงตอนนั้นเมื่อพบเจอคนอื่น พูดจาให้ไพเราะไว้จะดีกว่า” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เมื่อใดก็ตามที่มีโอกาส เซี่ยเฉียวก็จะพุ่งเป้าเล่นงานเขาอย่างจงใจ
