นนาง แล้วจะดีได้อย่างไร ถึงอย่างไรเราก็เป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน อาจารย์อายุมากขนาดนี้แล้ว ต่อไปท่านต้องมานั่งกังวลใจเพราะเขา ก็คงจะทำให้ข้ารู้สึกปวดใจไปด้วย”
คำพูดของเซี่ยเฉียวแสดงความกตัญญญูอย่างยิ่ง
อาจารย์อายุมากขนาดนี้แล้ว แต่มีลูกศิษย์มาก ซึ่งก็ไม่ต่างอะไรกับลูกสาวลูกชายของท่านที่ท่านจะต้องคอยเป็นห่วงจัดการเรื่องสร้างครอบครัวหรือการงานอาชีพให้
“อย่าเพิ่งกังวลร้อนใจไปเลย เขายังไม่เข้ารับราชการในปีสองปีนี้หรอก แค่สั่งสอนเขาเพิ่มเติมให้มากหน่อยก็พอแล้ว ถึงตอนนั้นเขายังทำอะไรบุ่มบ่ามและเอาแต่ใจ ก็ค่อยย้ายเขาไปขัดเกลาที่เมืองไกลๆ สักสองสามปี ให้เขาได้ไปลองลำบากและมีประสบการณ์ขึ้นหน่อย ขุนนางในราชสำนักหลายคนกว่าจะฉลาดมีความสามารถขึ้นมาได้ก็อายุสี่ห้าสิบปีแล้ว ตอนนี้เขาอายุยังน้อยอยู่เลย” จ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้เข้มงวดเกินไป
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็ไม่จำเป็นต้องเข้มงวด
เขาไม่ใช่แค่พี่ชาย แต่เป็นองค์ชาย
เขาไม่ได้มีสถานะเป็นแค่ศิษย์พี่เท่านั้น แต่เขายังเป็นรัชทายาทด้วย
เมื่อคนผู้นี้มีประโยชน์ก็ใช้ประโยชน์ไป แต่หากสามารถฝึกอบรมได้ก็ส่งไปอบรมบ่มนิสัย ถึงอย่างไรเจียงจิ้นลู่ก็เรียนหนังสือมาหลายปี ต่อให้เขาจะมีข้อบกพร่องบ้าง แต่ท้ายที่สุดเขาก็จะยังมีประโยชน์อยู่บ้าง หากเขาไม่มีประโยชน์เลย ตอนนั้นก็คงจะกราบอาจารย์ไม่สำเร็จ
“หากไม่ไหวจริงๆ ท่านก็บอกอาจารย์สักคำให้ขับไล่เขาออกจากสำนัก ไปสงบสติอารมณ์เสียหน
