่อยก็ได้” จ้าวเสวียนจิ่งค่อนข้างไร้น้ำใจทีเดียว
“จะได้อย่างไรเล่า เขาเป็นศิษย์ของอาจารย์นะ ข้าทำได้แค่เป็นศิษย์พี่ใหญ่เท่านั้น จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร อีกอย่าง ก็ไม่จำเป็นจะต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก” เซี่ยเฉียวรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที “ข้าแค่รู้สึกว่าเขาหัวดื้อในเรื่องนี้อย่างมากจนน่ากลัวก็เท่านั้น แต่ก็พอเข้าใจได้ เพียงแต่วันนี้…”
เซี่ยเฉียวหันไปมองไก่ที่อยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ “พอเขาเอ่ยปากอยากจะกินไก่ที่ข้า…ข้าและแม่นางเซี่ยเลี้ยงไว้ แล้วยังบอกอีกว่าข้าเป็นพวกเดียวกับหมอดูข้างถนนพวกนั้น! ข้าแทบจะข่มความคิดที่จะให้เขาเห็นยมบาลสักครั้งไม่ได้เลยจริงๆ”
เรื่องแสแสร้งนางยังต้องทำต่อไป
แต่ที่เซี่ยเฉียวพูดเรื่องเหล่านั้นออกมาก็เพื่อที่จะหยั่งท่าทีของจ้าวเสวียนจิ่ง
จ้าวเสวียนจิ่งดูเหมือนจะไม่สงสัยเลยสักนิด “ถึงอย่างนั้นเขาก็สมควรโดนสั่งสอนสักที หรือว่าเย็นนี้จะให้ห้องครัวทำอาหารจานเลือดสักสองสามจาน”
เลือดไก่ เป็ด หมู และกวาง เอามาทำอาหารได้มากมายอยู่
“ไม่ต้องหรอก ข้าว่าวันนี้เขาคงจะกินอะไรไม่ลงแล้ว” เซี่ยเฉียวชอบใจ “ข้าบอกเขาว่ามีชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่บนไหล่ของเขา และยังบอกอีกว่าชายชราผู้นั้นจะไปนอนห้องเดียวกับเขา”
“มีจริงหรือ”
“ใช่แล้ว มีจริงๆ! ข้าเชิญมาเองแหละ หากไม่เห็นแก่หน้าข้า ชายชราก็คงจะไม่ยินดีมาหรอก” เซี่ยเฉียวตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
แต่นางไม่ได้พูดอะไรผิดนี่
เพราะชายชราผู้นั้นตายในถังน้ำ ดัง
