นั้นกลางวันเขาก็อยู่แต่ในถังไม่ออกมา แต่กลางคืน…
เขาแวะไปทุกบ้าน จะมีหมอนนุ่มๆ ใบไหนในบ้านคนรวยในป้อมเหมิงจยาที่เขายังไม่เคยหนุนนอนบ้าง
นอกจากบ้านที่มีอาวุธวิเศษร้ายกาจแล้ว บ้านอื่นๆ นั้น…ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเลย
สีหน้าเซี่ยเฉียวยังมีความคาดหวังและความตื่นเต้น แต่นางก็ไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจนเกินไป แล้วนางก็แสร้งทำเป็นสงบ “ข้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะแกล้งเขา เพราะถึงอย่างไรเขาก็มองไม่เห็นอยู่ดี แค่ก”
“ข้าเข้าใจ ศิษย์พี่ใหญ่หวังดีฝึกความกล้าหาญให้เขา” จ้าวเสวียนจิ่งกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม น้ำเสียงประนีประนอม
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “เป็นเช่นนั้นล่ะ ศิษย์น้องรัชทายาทเข้าใจข้าจริงๆ”
…
พอตกเย็นเจียงจิ้นลู่ก็ไม่ได้กินข้าวจริงๆ
เขากินไม่ลง
เขารู้สึกไม่สบายไหล่มาตลอดทาง พอกลับถึงบ้านจึงได้รู้สึกดีขึ้นมาก จนมันทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่ามีอะไรลงจากไหล่ของเขาแล้ว จากนั้นเขาก็เขาไปอยู่ในห้อง
แต่เขาจะย้ายห้องนอนไม่ได้ เพราะถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ศิษย์พี่ใหญ่ก็จะต้องหัวเราะเยาะเขาแน่นอน
