ตอนที่ 129 ที่สองใต้หล้า งูวิญญาณพิทักษ์เขา“ฮ่องเต้หรือ เขาก็ดีมากเลยนะ ดังนามรัชศกที่ว่าเหรินเต่อ ทรงเมตตากรุณา ห่วงใยราษฎร แต่หลายปีมานี้มุ่งหมายสืบทอดปณิธานของจักรพรรดิองค์ก่อนในการขยายดินแดน ไม่รู้ว่าความวุ่นวายจากสงครามจะกระทบต่อชีวิตราษฎรในต้าจิ้งหรือไม่” เสี่ยวเออร์กล่าวอย่างปลงๆ นี่คือความคิดของคนส่วนใหญ่ในเมืองหลวง พวกเขาครอบครองทรัพยากรเจ็ดสิบสองรัฐ มีชีวิตความเป็นอยู่สุขสบาย ย่อมหวังให้บ้านเมืองสงบสุข ปราศจากสงคราม
แม้จะไม่พอใจกับการศึกของฮ่องเต้ แต่ไม่มีผู้ใดปฏิเสธผลงานของพระองค์ ราษฎรกล้าพูดถึงเช่นนี้ ย่อมแสดงให้เห็นถึงความเมตตาของฮ่องเต้ หากเป็นยุคของจิ้งไท่จง การวิพากษ์ฮ่องเต้เช่นนี้คงโดนประหาร
“ปณิธานของจักรพรรดิองค์ก่อนหรือ จิ้งเหวินไม่ใช่จักรพรรดิผู้รักความสุขและไร้ความสามารถหรอกหรือ” เจียงหลัวถามอย่างแปลกใจ เสี่ยวเออร์ยิ่งประหลาดใจ ตอบว่า “นายท่าน ท่านพูดถึงจิ้งเหวินตี้อะไรเล่า จักรพรรดิองค์ก่อนคือจิ้งไท่จง รัชศกเฉียนอู่สิ้นสุดไปนานแล้ว ตอนนี้คือปีเหรินเต่อที่แปด”
ปีเหรินเต่อที่แปด… เจียงหลัวเหมือนถูกสายฟ้าฟาด ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเซียวจนดูย่ำแย่ เสี่ยวเออร์ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบถอยออกไปพร้อมปิดประตูไว้อย่างรวดเร็ว เจียงหลัวเดินไปนั่งลงที่โต๊ะ วางมือขวาบนโต๊ะ กำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ เขาเคยคิดว่าตนไม่สนใจสายสัมพันธ์ในครอบครัวอีกแล้ว ทว่าเมื่อได้ยินข
