ก็ไม่เหลือ เหลือแต่เสื้อผ้ากับเส้นผม เนื้อ…เหลือไม่มาก ดูน่าขยะแขยงน่ากลัวยิ่งนัก
“ตอนนี้ร่างของนางก็ถูกขุดขึ้นมาแล้ว หากเจ้าไม่ยอมทำต่อ ไม่เพียงแต่ภรรยาของเจ้าจะหาวิญญาณโดดเดี่ยวมาเป็นคู่เท่านั้น ความแค้นของนางก็คงจะท่วมฟ้าด้วย และทำให้เจ้าต้องลำบากยากใจไปตลอดชีวิต” เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้นอีก
ชายผู้นั้นก็สะกิดใจทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
เขาต้องเชื่อในสิ่งที่ปรมาจารย์พูด
คนอื่นต่างก็คิดว่าเขาลากภรรยาไปฝังนอกเมืองแล้ว และเขาเองก็ไม่เคยปฏิเสธ นอกจากนี้ ผู้คนที่นี่ก็ค่อนข้างยุ่ง และความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีนัก เขาไม่ค่อยคุยกับเพื่อนบ้าน ก็เลยไม่ได้บอกใครว่าตนเองฝังศพภรรยาไว้ที่ลานบ้านแห่งนี้
แต่ปรมาจารย์ผู้นี้กลับรู้
แล้วเขาจะไม่เชื่อได้อย่างไร
ชายคนนั้นชักช้าอืดอาด ทำความสะอาดไปอาเจียนไป ขณะที่เซี่ยเฉียวก็ไปหาเก้าอี้มานั่งอย่างไม่อนาทรร้อนใจและรอไปเรื่อยๆ
เมื่อพระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขา โลงศพและวงดนตรีประกอบก็มาถึงพร้อมกัน
ในเวลานี้ศพก็สะอาดพอสมควรแล้ว
ศพมีกลิ่นเหม็นเกินกว่าจะวางไว้ได้นาน จึงต้องรีบบรรจุลงในโลงศพและหามออกไปทันที
“ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเขาจะฝังนางไว้ที่ไหน พวกเราไม่ไปด้วยหรือ” เจียงจิ้นลู่เอ่ยถาม
“เมื่อวานข้าไปออกไปข้างนอกป้อมเหมิงจยามาแล้ว พบสถานที่ที่มีฮวงจุ้ยค่อนข้างดีแห่งหนึ่ง ข้าจึงเจรจากับพวกเขาเรียบร้อยแล้ว พอพวกเขาได้รับศพแล้วก็จะช่วยฝังให้ ตอนนี้ก็มืดค่ำมากแล้ว พวกเราได้รับเงินก็
